Κείμενα, άρθρα, δημοσιεύσεις, ντοκουμένταΗ καρδιά της Χίου

Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα "η Αμανή" (Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2004)

 της Ξένης Γιούργη-Φύλλα

Στο δρόμο των χωριών της Αμανής και πάλι. Στο κίτρινο-καφέ-γκρίζο που είτε ανεβαίνει στους Λόγους, είτε κατεβαίνει σε λαγκαδιές έχει πάντα την ίδια σκληράδα και απειλή για την επιβίωση ανθρώπων και ζώων.

Κι ανάμεσα του μια αβέβαιη, σίγουρη και πάνλευκη. Τα χωριά της Αμανής.

Και οι άνθρωποι τους που τελετουργούν με καθημερινές θυσίες στο θείο δώρο της ζωής.

Όσο πιο πολύ πλησιάζουμε στον προορισμό μας, τόσο πιο έντονα ακούω τους χτύπους της καρδιάς της Αμανής. Όχι, η καρδιά της Αμανής δεν είναι η Βοπισσός. Είναι τα Κουρούνια.

Ήξερα πως στο πανηγύρι τους, στις 26 Σεπτεμβρίου θα συναντούσα όλους τους Κουρουνιώτες. Και πράγματι, ήταν όλοι τους εκεί. Ο Στέλιος ο Μιχαλάκης, ο Ισίδωρος ο Κατσαρός, ο Γιάννης ο Μιχαλάκης και τόσοι άλλοι φίλοι που ζουν στην Αθήνα. Έλειπε μόνο ο Σιδερής ο Βοριάς, μα, είμαι σίγουρη πως η ψυχή του θα πετούσε εκεί γύρω, γιατί το χαμόγελο του πλανιόταν παντού. Έλειπε και ο Γιώργος ο Κεφάλας (μα αυτόν για να τον τιμωρήσω τον πήρα τηλέφωνο. Είμαι σίγουρη πως θα 'σκασε από ζήλια).

Στα Κουρούνια λοιπόν. Στον "ΑΥΛΟΓΥΡΟ" και κάτω από τον πλάτανο. £κεί που ξαποσταίνουν οι ψυχές και ζωντανεύουν οι "ΜΝΗΜΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ" (Αν δε σας λένε τίποτα τα αναφερόμενα με κεφαλαία γράμματα δε θα καταλαβαίνετε, ασφαλώς, γιατί τα Κουρούνια είναι βηματοδότης και οδηγητής...).

Στον αυλόγυρο της εκκλησίας, λοιπόν, κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο οι μνήμες των ανθρώπων, συμμορφώνονται με σεβασμό στις επιταγές των προγόνων... Μετά τη λειτουργία η τόσο γνωστή (από το αντίστοιχο πανηγύρι του συλλόγου Κουρουνιωτών-Εγρηγοριανών της Αθήνας) εικόνα.

Η εικόνα της αλυσίδας των ανθρώπων που σερβίρουν τους πανηγυριώτες το πεντανόστιμο κατσικοπίλαφο και το ξακουστό Κουρουνιώτικο κρασί.

Το φαγητό μόλις έχει αρχίσει, όταν μια μικρής διάρκειας, μα αρκετή για να γεμίσει τα πιάτα νερό, βροχή σήκωσε τους συνεστιαζόμενους από τα τραπέζια για να ζητήσουν καταφύγιο μέσα στην εκκλησία.

Όλα τα σερβιρισμένα φαγητά πετάχτηκαν και ξανα-σερβιρίστηκαν.

Ένα απρόοπτο γεγονός που αντιμετωπίστηκε γρήγορα και αποτελεσματικά.

Από τις πιο έντονες νοσταλγίες των πρώτων παιδικών μου χρόνων ήταν ο χορός έξω από την εκκλησία, τα κεράσματα και οι ευχές μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας. Ήταν ένα γεγονός που με γέμιζε ειρήνη, ασφάλεια, αγάπη και τρυφερότητα για τους χωριανούς μου.

Τότε δεν ήξερα γιατί.

Τώρα όμως ξέρω πως το πανηγύρι και ο χορός που ακολουθεί το εκκλησιαστικό γεγονός είναι από τις ουσιωδέστερες εμπειρίες που νοηματοδοτούν τον τρόπο ύπαρξης στον ορθόδοξη εκκλησιαστική μας βιοτή. £ίναι ο τρόπος ύπαρξης, που κάνει την προσωπική σχέση να υπάρχει ως σχέση αγάπης και "κοινωνίας" της ζωής με τα "μέλη" ενός "σώματος", που είναι η κοινότητα των ανθρώπων που μοιράζονται τον ίδιο τρόπο ύπαρξης με κοινό άξονα και ιεράρχηση των αξιών της ζωής.

Τα παιδιά που "άνοιξαν" το χορό ήταν από τη χορευτική ομάδα του συλλόγου Κουρουνιωτών-Εγρηγοριανών της Αθήνας. Κουρουνιωτάκια που γεννήθηκαν στην Αθήνα. Κάποια κυρία της συντροφιάς παρατήρησε: "Χορεύουν πολύ όμορφα, αλλά θα έπρεπε να χορεύουν πιο ζωηρά".

Είχε δίκιο. Τα παιδιά χόρευαν με το απαρομοίαστο σε αξιοπρέπεια και σοβαρότητα χορευτικό ήθος της Χίου.

Χόρευαν όπως οι Παππούδες τους, "κιμπάρικα". Όχι πηδηχτά, όπως χορεύουν στις Κυκλάδες και όπως η τηλεόραση ισοπεδωτικά έχει επιβάλει.

Ναι. Τα παιδιά των Κουρουνιωτών που ζουν στην Αθήνα, μοιράζονται τον ίδιο τρόπο ύπαρξης με τους γονείς τους και τους παππούδες τους.

Έκανα λάθος λοιπόν. Στα Κουρούνια δε χτυπά η καρδιά της Αμανής. Χτυπά η καρδιά της Χίου.

Φύγαμε από τα Κουρούνια προχωρημένο απόγευμα...

Είχαμε πολύ δρόμο μέχρι τα Μεστά. Στο μακρύ δρόμο πλάι στις πανέμορφες δυτικές ακτές της Χίου, δεν μπορούσαμε να μην προσευχηθούμε στο θείο πνεύμα, να φωτίσει τους "καθ' ύλην αρμόδιους" να κρατήσουν ζωντανή την Αμανή και δυνατή την καρδιά της Χίου, τα μικρά Κουρούνια.


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios