Σύλλογος Κουρουνιωτών - Εγρηγοριανών Χίου

Ειδήσεις και σχόλια απο τα χωριά μας - Αυλόγυρος τεύχος 47

Σημείωση: τα κείμενα αναδημοσιεύονται απο την στήλη του "Αυλόγυρου" ολόκληρα ή επιλέγονται κάποια απο αυτά.

Πάντα άξιος

Αρχές Δεκέμβρη τού χρόνου που μάς έφυγε. Κυριακή. Οι λιγοστοί κάτοικοι τού χωριού είναι συναγμένοι στην εκκλησιά, όπως κάθε Κυριακή για την τέλεση τής Θείας Λειτουργίας. Όμως τούτη τη φορά, στο τέλος, γίνεται μια κίνηση ξεχωριστή. Η Ιωάννα Κοτσάτου, πλησιάζει την Ωραία Πύλη, και εκ μέρους της εκκλησιαστικής επιτροπής χαρίζει στον εφημέριο τού ναού, τον παπά Παναγιώτη Σκυριώτη, ένα σταυρό - εγκόλπιο. Είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής όλου του χριστεπώνυμου πληρώματος για τα εικοσιπέντε χρόνια εφημερίας του στο ναό τού Αγίου Ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου τού θεολόγου, τού προστάτη τού χωριού μας Αη Γιάννη, που η ευλάβεια στη μνήμη του μάς έχει κληροδοτηθεί από πάππου προς πάππου.

Εικοσιπέντε κιόλας χρόνια, από τότε που η Χάρις τού Αγίου Πνεύματος, η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, μεταμόρφωσε τον παλιό ναυτικό από τα Νενητούρια σε άξιο Λειτουργό τού Κυρίου Σαβαώθ.

Γνωρίζουμε από την παράδοση τών Αγίων Πατέρων, ότι ο έπαινος- για κάθε χριστιανό, αλλά κυρίως για τους ιερείς και τους μοναχούς- είναι κεντρί φαρμακερού σκορπιού και πρέπει να αποφεύγεται. Αλλωστε, ο εφημέριος μας δεν έχει ανάγκη τέτοιων επαίνων, γιατί κληρονομώντας κι αυτός την παράδοση τών προκατόχων του, έχει για καλύτερο έπαινο το ίδιο το ύφος και ήθος τής καθημέραν βιωτής του, γνωστό στον καθένα μας. Μιλά με τη σιωπή και το παράδειγμα του.

Ισχύουν και εδώ τα λόγια τού μεγάλου μας Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, από το άρθρο του με τίτλο:"Οι ιερείς τών πόλεων και οι ιερείς τών χωρίων". "Οι προ τής παρούσης γενεάς ιερείς ήξευραν ολίγα κολυβογράμματα. Δεν είχαν εκπαιδευτεί αλλ' ήσαν μορφωμένοι. Μορφωμένοι δια το έργον των. Ήσαν σεβάσμιοι και ενάρετοι. Αλλά δεν ημπορούσαν να εκφωνούν λόγους; Τόσον το καλύτερον δι αυτούς και δια τους πιστούς. Εδίδασκον δια τού παραδείγματος. Μεταξύ τών υπαρχόντων ιερέων υπάρχουν ακόμη πολλοί ενάρετοι και αγαθοί εις τας πόλεις και εις τα χωρία. Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. Ας μην εκφωνώσιν λόγους. Ξεύρουν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσιν το ποίμνιον".

Νομίζουμε, πως ο άγιος τών νεοελληνικών γραμμάτων αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο τα αισθήματα τού καθενός μας για τον πολυσέβαστο εφημέριο μας, τον παπά Παναγιώτη Σκυριώτη, καθώς και τους κεκοιμημένους προκατόχους του. Παπά Παναγιώτη, τα μέλη τής Συντακτικής Επιτροπής τού "Αυλόγυρου", μαζί με όλους τους Κουρουνιώτες και Εγρηγοριανούς σού εύχονται πάντα άξιος!


Σ' ευχαριστούμε κυρά Δέσποινα!

Eίναι κάποιες μορφές που θαρρείς πως στέKουν ριζωμένες στ' Άγια της Αμανής τα χώμαTα. Η παρουσία τους εκεί, χρόνια και χρόνια, Dίχως καμιάν απουσία, είναι άρρηκτα δεμένη με η ζωή ορισμένων οικισμών τού πανάρχαιου bουνού μας.

Αναλογίζεται αλήθεια κανείς τον οικισμό τού Φτενάδου χωρίς την κυρά Δέσποινα τη Λιάπη. Ζεί ήσυχα, διακριτικά, σιωπηλά χωρίς ούτε καν η ίδια να αναλογίζεται το μέγεθος της προσφοράς της. Ρίζα βαθιά που εξακολουθεί να τροφοδοτεί χυμούς ζωής σ'ένα δέντρο που κινδυνεύει να πεθάνει. Χωρίς να διεκδικεί ποτέ νια το εαυτό της τη δόξα και την προβολή τής ανθοφορίας ή την ευχαρίστηση τής καρποφορίας. Δεν έχει συνειδητοποιήσει καν πως χωρίς τη δική της παρουσία, δεν θα υπήρχε ζωή στη γειτονιά της.

Το αμυδρό φωτάκι τού σπιτιού σου στην άκρη τού χωριού ελπίδα ζωής για τον τόπο. Σ' ευχαριστούμε κυρά Δέσποινα!


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios