Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 10ος, ΤΕΥΧΟΣ 42, Μάϊος - Ιούνιος - Ιούλιος 2005)

 Η σύγχρονη φυσιογωμία του Συλλόγου

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

Η πορεία τού Συλλόγου μας τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια είναι ασφαλώς ζηλευτή και άξια μιμήσεως από ανάλογα με το δικό μας σωματεία

Μια πορεία που ξεκίνησε από την αγάπη και τη νοσταλγία τών πατεράδων μας για τον τόπο που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και πόνεσαν. Για κείνο τον τόπο που δεν έφτανε να τους ζήσει όλους κι έτσι αναγκάστηκαν με βαριά καρδιά να τον εγκαταλείψουν. Μια πορεία που συνεχίστηκε από τη δική μας γενιά, τη γενιά τών σημερινών σαρανταπεντάρηδων. Οι περισσότεροι από μάς γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στα χωριά μας. Έχουμε ενσταλλαγ-μένα βαθιά στην ψυχή μας τα βιώματα τών παιδικών μας χρόνων. Η αγάπη μας για τον τόπο και τους ανθρώπους του είναι δεδομένη και αμετακίνητη.

Έννοια τών γονιών ήταν να γίνει ο Σύλλογος μια κυψέλη που θα μάζευε στους κόλπους της τα παιδιά τών χωριανών μας, θα διατηρούσε το αίσθημα ομάδας που είχαμε, το κοινό γνώρισμα της καταγωγής, την κοινή μας ρίζα. Στόχος τους οι δραστηριότητες μας να περιστραφούν κατά το δυνατόν στον κύκλο τών συγχωριανών και τών φίλων. Στόχος που κατά μεγάλο ποσοστό επετεύχθη.

Η γενιά μας λειτούργησε σαν ομάδα, σαν παρέα που είχαν έναν ακαταμάχητο κρίκο να την ενώνει και να τη συγκρατεί, την κοινή καταγωγή, τα κοινά βιώματα, την ίδια νοοτροπία. Το ενθουσιασμό και τη φαντασία μας τα "εκτονώναμε" στα πλαίσια της ομάδας, με δραστηριότητες που φάνταζαν, πριν τις υλοποιήσουμε, άπιαστο όνειρο. Για παράδειγμα, όταν η "παρέα" στην οποία αναφερθήκαμε, αποφάσισε να δημιουργήσει θεατρική ομάδα (προσέξτε: "ομάδα" και όχι λέσχη ή τμήμα) ουσιαστικά δεν είχαμε καμιάν υποδομή για να κάνουμε κάτι τέτοιο. Σε μικρά γραφεία συγχωριανών μας ή σε διαδρόμους πολυκατοικιών ή σε στοές μεγάρων κάναμε τις δοκιμές τών έργων (διαβάστε το άρθρο  τού  φίλου  Γιάννη  Ζαννή  για  να  καταλάβετε). Και  κάθε

φορά σε άλλο χώρο, συχνά χωρίς θέρμανση με λιγοστό φως, με λίγα λόγια συνθήκες πρωτόγονες. Και στην ομάδα δεν είχαμε πάνω από δύο αυτοκίνητα για τις μετακινήσεις μας. Όλες αυτές τις αντιξοότητες μπορέσαμε και τις ξεπεράσαμε ακριβώς γιατί είμαστε παρέα. Εκείνες οι δραστηριότητες έδωσαν μια απίστευτη ώθηση στο σύλλογο και μάς ένωσαν εμάς ακόμη περισσότερο. Ομάδα, όμως, ήταν αργότερα και το πρώτο χορευτικό. Ως παρέα ξεκίνησαν τα παιδιά εκείνα και κατάφεραν να δεθούν ως ομάδα και να πετύχουν σημαντικά πράγματα.

0 Σύλλογος τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται έντονα στον τομέα της παροχής κάθε δυνατής βοήθειας στα χωριά μας, τόσο συμβουλευτικής όσο και ουσιαστικής με τη μορφή χρηματικών παροχών. Παράλληλα το προεδρείο τού Συλλόγου παρίσταται με παρρησία και δυναμικό τρόπο σε τοπικούς και πολιτικούς φορείς προκειμένου να προωθήσει λύσεις τών προβλημάτων τών χωριών μας.

Όλες αυτές οι δραστηριότητες, σίγουρα, είναι μέσα στους σκοπούς και τους στόχους μας. Δεν είναι, όμως, οι μόνες. Μέσα στους στόχους μας είναι να μεταλαμπαδεύ-σουμε στα παιδιά μας τον "τρόπο" τού ζειν σύμφωνα με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα τού τόπου μας. Τον τρόπο που χάνεται στο λεκανοπέδιο μα δυστυχώς χάνεται και σ' αυτά τα χωριά μας. Δυστυχώς, στο κομμάτι αυτό -που κατά την άποψη μου είναι σημαντικότερο από την όποια βοήθεια προσφέρουμε στα χωριά μας- δεν παίρνουμε άριστα. Και αυτό είναι ιδιαίτερα λυπηρό και ανησυχητικό γιατί σ' αυτόν ακριβώς τον τομέα τη δεκαετία τού '80 και στις αρχές τού '90 αρίστευε. Οι δραστηριότητες τών ομάδων της νεολαίας μας ήταν εκείνες που έβγαλαν το Σύλλογό μας από την αφάνεια και τον εκτόξευσαν στις πρώτες θέσεις ανάμεσα στους ομοειδείς Συλλόγους της Χίου στην Απική. Οι νέοι μας ήταν εκείνοι που με τον ενθουσιασμό, τον αυθορμητισμό και την  αγάπη  τους  παρέσυραν  και  τους  μεγαλύτερους   σε  κοινή


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios