Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 10ος, ΤΕΥΧΟΣ 42, Aύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2005)

 Ιερόν Τάγμα Αγίου Παντελεήμονος

του Πάροικα

Εμείς, δηλαδή, ο Ξυδιάς, ο Τσιαδής, ο Μοσχούρης, ο Βασίλης της Όλγας κι' εγώ τον περιμέναμε στο αναγνωστήριο. Με το που μπαίνει κλείνομε το φως και τον αρχίσαμε στις σφαλιάρες. Ο Κώστας όμως απτόητος ζητούσε το δεκάρικο. Τελικά τον πληρώσαμε. Την άλλη μέρα όμως τον είδε ο διευθυντής. Τον καλεί και τού τις έβρεξε κανονικά. Τρώει και δυο στερήσεις εξόδου."

" Μια άλλη φορά πάλι πρωταγωνίστησε ο Κώστας ο Βορριάς. Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσε το περιοδικό «Μικρός Ήρωας». Το περιοδικό ήτανε απαγορευμένο να το διαβάζομε στο αναγνωστήριο. Ο Κώστας λοιπόν το διάβαζε στο μπάνιο. Μου λέει, λοιπόν, ο Ξυ-διάς, «πάμε να βρέξουμε τον Κώστα;» και συνέχισε, «Εσύ θ' ανοίξεις την πόρτα κΓ εγώ θα κρατώ τον τε-νεκέ με το νερό». Συμφωνήσαμε και φύγαμε για την αποστολή. Φτάνουμε στο μπάνιο με προφυλάξεις. Σπρώχνω εγώ την πόρτα και ο Ξυδιάς τού κοπανά τον τενεκέ με το νερό, ενώ ο άλλος απολάμβανε το «Μικρό Ήρωα». Στη στιγμή βρακώνεται ο Κώστας και μάς κυνηγά. Στο μεταξύ ο διευθυντής, ο Αξιωτάκης, είχε έρθει και καθότανε στο διάδρομο, που ήτανε σκοτεινός. Ο Κωστής κυνηγούσε τον Ξυδιά γύρω - γύρω από το θρόνο, που είχανε για να πλύνουν οι παπάδες τα πόδια τους τη Μεγάλη Παρασκευή. Κάποια στιγμή σταματά ο Κωστής για να γεμίσει νερό. Φεύγει τότε ο Ξυδιάς για να μπει μέσα, οπότε τρέχοντας, πέφτει πάνω στο διευθυντή. Από πάνω ο Ξυδιάς και από κάτω ο καθηγητής. Ο καθηγητής αρχίζει τότε στα σκαμπίλια τον Ξυδιά, όπως ήτανε ανάσκελα. Ο Ξυδιάς τις έτρωγε και γελούσε, γιατί έβλεπε τον Κώστα νάρχεται, χωρίς να 'χει αντιληφθεί, ποιος ήτανε πεσμένος κάτω. Πράγματι, πλησιάζει ο Κώστας και βρέχει το διευθυντή νομίζοντας πως ήτανε ο Ξυδιάς. Μόλις αντιλαμβάνεται τι έκανε, γυρίζει και λέει".....Ξυδιά μ' έκαψες, που να καείς."

" Άλλη μια φορά, ένας σκύλος μπαίνει το Σάββατο στην κουζίνα και μάς έφαγε το κρέας. Εμείς κρέας τρώγαμε μια φορά την βδομάδα. Κι' αυτό ήτανε συνήθως τις Κυριακές. Έτσι, τού στήσαμε καρτέρι από τη μεριά που ήτανε το περιβόλι τού οικοτροφείου, που το 'χανε

νοικιασμένο σε κάποιο Βρονταδούση. Πράγματι, το κουλούκι επρόβαλε κάποια στιγμή για κακή του τύχη. Το περιβόλι ήτανε σπαρμένο κουκιά. Από το κυνηγητό και το κακό το χωράφι έγινε σαν αμαξωτός. Ο σκύλος, μέσα στην απελπισία του, τρυπώνει μέσα στην εκκλησιά και πάει κάτω από την αγία Τράπεζα, ικέτης στο Θεό. Παρά ταύτα....δεν εγλύτωσε....."

" Τελειώνοντας, η ζωή στο οικοτροφείο, ιδιαίτερα την πρώτη χρονιά της παραμονής μου ήτανε δύσκολη. Για πρώτη φορά έφευγα από το σπίτι. Ήμουνα δώδεκα χρονών. Μετά συνήθισα στην πειθαρχία. Με το πέρασμα τού χρόνου έμοιαζε όπως στο στρατό. Ο παλιός είναι αλλιώς. Κατά τη γνώμη μου το Ι.Τ.Α.Π βοήθησε αρκετές οικογένειες για να προχωρήσουν τα παιδιά τους στη ζωή. Ιδιαίτερα, εμάς που μέναμε εξήντα χιλιόμετρα από τη Χώρα. Από τους παλιούς μου συνοι-κοτρόφους πέντε μ' έξι γίνανε ιερείς, άλλοι πλοίαρχοι και οι υπόλοιποι σε διάφορα επαγγέλματα. Σίγουρα αυτά τα έξι χρόνια μας δώσαωε γερές βάσεις για την παραπέρα πάλη με τη ζωή"

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios