Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 11ος, ΤΕΥΧΟΣ 45, Μάϊος - Ιούνιος - Ιούλιος 2006)

 Εκδρομικές Αναμνήσεις

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

Τέλος Απριλίου, αρχές Μαΐου και πυρετός προετοιμασίας επικρατεί στο μαθητόκοσμο. Τελειώνει το σχολικό έτος και οι περισσότερες τάξεις ετοιμάζονται για τη μεγάλη μαθητική εκδρομή τους. Ρόδος, Κέρκυρα, Πήλιο, Θεσσαλονίκη οι προσφιλείς προορισμοί. Και αν τύχει και το σχολείο είναι ιδιωτικό ή προοδευτικό Δημόσιο, πιθανόν και να ετοιμάζουν μεγάλη εκδρομή στο εξωτερικό.

Έβλεπα τις κόρες μου να ετοιμάζονται πυρετωδώς για την ετήσια εκδρομή τους και άθελά μου γίνηκα παιδί. Αναπόλησα τα χρόνια τής δικής μου παιδικής αθωότητας. Εκείνα τα χρόνια στο δημοτικό σχολείο Κουρουνίων και όχι αυτά που έζησα, ως έφηβος, στα Εξάρχεια, στο Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών.

Εμείς, φυσικά, δεν είχαμε την πολυτέλεια να κάνουμε μεγάλες εκδρομές με πούλμαν, ταξιδιωτικά σακίδια, γουόκμαν στ' αυτιά, τραγούδια και χαβαλέ στη γαλαρία τών τελευταίων θέσεων. Αυτά ήταν για τούς προνομιούχους, τούς μαθητές τών πόλεων. Εμάς μάς αρκούσε μια βόλτα στην Πατημένη ή στον Εγρηγόρο, όπου συναντούσαμε τα παιδιά τού σχολείου τού Εγρηγόρου και αντί να ανταλλάσσουμε ιδέες και βόλους, συνήθως ανταλλάσσαμε - γροθιές και πετροπόλεμο.

Αυτό, ευτυχώς, όχι πάντα. Και πάντως στις μέρες μας πολύ λιγότερο απ' όσο συνέβαινε παλιά. Είχαμε εξευγενιστεί πια, ήμασταν πιο πολιτισμένοι. Ήταν και ο δρόμος που μάς ένωνε, η επαφή ήταν συχνότερη, πιο εύκολη. Τα πάθη είχαν αμβλυνθεί, συνυπήρχαμε με τούς πιο κοντινούς μας γείτονες. Δεν είχαμε, εξ άλλου, τίποτα να χωρίσουμε. Αντίθετα, η ίδια φτώχεια μάς ένωνε. Ήταν ακατανόητος, λοιπόν, αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος που κληρονομήσαμε από τούς μεγαλύτερους, ευτυχώς, στην εκπνοή του.

Αλλά ας γυρίσουμε ξανά στις μαθητικές εκδρομές, απ' όπου αρχίσαμε. Στα μαθητικά μου χρόνια, θυμάμαι δυο μεγάλες εκδρομές που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη παιδική μου ψυχή.  Η  μια

στη Χίο, για να παραστούμε στην υποδοχή τών λειψάνων τού Αγίου Ισιδώρου από την Ιταλία και η άλλη στο Αγιο Γάλας, στα εγκαίνια τής Εκκλησίας τής Αγίας Βαρβάρας.

Αυτές ήταν, κατά κάποιο τρόπο, εκπαιδευτικές εκδρομές. Και, πράγματι, για τα περισσότερα παιδιά ήταν, αφού δεν είχαν ποτέ φύγει μακριά από το χωριό. Η αλλαγή παραστάσεων, η εικόνα τής πολύβουης πόλης, με τις φωτεινές επιγραφές, την κίνηση, τα αυτοκίνητα, την πλατεία με τα καφενεδάκια, τον κήπο με τα αγάλματα, ήταν για τούς περισσότερους από μας ανεπανάληπτο μάθημα. Κι έπειτα η φιλαρμονική, στην πομπή υποδοχής, η παρέλαση, τα πλοία στο λιμάνι, ήταν όλα πρωτόγνωρα για μάς.

Απληστα κατέγραφε την κάθε στιγμή, την κάθε εικόνα το παιδικό μας μυαλουδάκι. Τις εικόνες αυτές τις κάναμε, αργότερα, στο χωριό, διάδρομο απογείωσης στην αχαλίνωτη φαντασία μας.

Μικρότερη, βέβαια, αλλά εξ ίσου ενδιαφέρουσα, ήταν και η εκδρομή στο Αγιο Γάλας, στα εγκαίνια τής Εκκλησίας τής Αγίας Βαρβάρας, που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού. Πρέπει να ήταν γύρω στο '65. Επιθεωρητής στοιχειώδους εκπαίδευσης, στο νησί μας, ήταν ο Αντώνης Καρναβέζος. Ο επιθεωρητής αυτός είχε πρωτοστατήσει στην Ερανική Επιτροπή συγκέντρωσης χρημάτων για την ανέγερση τής Εκκλησίας. Όταν, λοιπόν, το έργο αποπερατώθηκε και προγραμματίστηκαν τα εγκαίνια του, ζήτησε από τούς δασκάλους τών γύρω χωριών να πάνε τα παιδιά τών σχολείων τους στα θυρανοίξια του ναού.

Έμμεσα, λοιπόν, είχαμε την ευκαιρία μιας εκδρομής. Τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα της ούτε που τον φανταζόμασταν. Εκείνο που μάς ένοιαζε τότε, ήταν πως θα χάναμε το μάθημα και θα 'χαμε την ευκαιρία να μπούμε στο λεωφορείο τής γραμμής, που δεν την είχαμε καθόλου συχνά. Στην ίδια εκδρομή, αν θυμάμαι καλά, πολλοί από μάς είχαμε για πρώτη φορά επισκεφθεί το μοναδικό σπήλαιο τού Αγίου Γάλακτος.

Αυτές ήταν, όλες κι όλες, οι μεγάλες εκπαιδευτικές εκδρομές που


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios