Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 11ος, ΤΕΥΧΟΣ 45, Μάϊος - Ιούνιος - Ιούλιος 2005)

 Εκδρομικές Αναμνήσεις

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

θα πήγαινε προς την πλευρά τού Μοναστηριού και το άλλο στην πλευρά τής "Σκάλας".

Σαν αγριοκάτσικα πηδούσαμε πάνω στα βράχια και κάθε τόσο φωνάζαμε δυνατά το όνομά τους. Μα τη μόνη απάντηση που παίρναμε ήταν απ' τον αντίλαλο τής φωνής μας.

Τις περισσότερες πιθανότητες να τούς βρούμε είχε το δικό μας κλιμάκιο γιατί κανείς δεν τούς είχε δει να γυρίζουν από 'κει. Έτσι μαζί μας είχε έρθει κι ο δάσκαλος.

Ο ήλιος είχε πια γείρει στην αγκαλιά τού πελάγου κι εμείς δεν τούς είχαμε ακόμη ανακαλύψει. Κάποια στιγμή, στη σκιά ενός βράχου καλά κρυμμένου, κάποιος είδε ακίνητα ανθρώπινα πόδια. Από τις φωνές του οδηγημένοι τρέξαμε όλοι προς τα 'κεί.

Κουρνιασμένοι στο κούφωμα τού βράχου έμεναν κρυμμένοι και φοβισμένοι ο Ανδρέας κι ο Δημήτρης. Το πόδι τού Ανδρέα είχε ένα βαθύ τραύμα που αιμορραγούσε.

Επιφωνήματα χαράς και ανακούφισης βγήκαν από μέσα μας. Ο δάσκαλος, ανακουφισμένος και 'κείνος, τούς φιλοδώρησε με αλλεπάλληλα χαστούκια και τραβούσε αλύπητα τ' αυτιά τους μέχρι να γυρίσουμε πίσω.

Σιωπηλοί πήραμε το δρόμο τής επιστροφής. Οι δυο "παραβάτες" ακολουθούσαν αμίλητοι με σκυμμένα τα κεφάλια. Το γεγονός σκίασε τής εκδρομής τη χαρά. Έγινε, όμως, το θέμα ψιθυριστής συζήτησης σ' όλη τη διαδρομή μέχρι το χωριό.

Αργότερα ο Ανδρέας μου εκμυστηρεύθηκε πως ενώ προσπαθούσε να κατεβεί στη θάλασσα, γλίστρησε και το πέλμα του σκίστηκε στην αιχμή ενός κοφτερού βράχου. Όσο το 'χε μέσα στο νερό δεν είχε καταλάβει πόσο βαθύ ήταν το τραύμα. Σαν βγήκε, όμως, από τη θάλασσα και είδε πως δεν σταματούσε το αίμα κατάλαβε πόσο πολύ είχε χτυπήσει.

Φοβισμένοι από το αίμα που έτρεχε κι από την βέβαιη τιμωρία που τούς περίμενε, αποφάσισαν να μείνουν κρυμμένοι στα βράχια και  να  γυρίσουν  μόνοι  τους στο χωριό, όταν θα 'χαμε πια φύγει

εμείς. Γι αυτό δεν απαντούσαν στις φωνές μας.



Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη τού παλιού συμμαθητή και παιδικού φίλου Ανδρέα Μιχαλάκη, που υπήρξε ο ένας από τούς "ήρωες" εκείνης τής εκδρομής. Τού Ανδρέα, που τόσο πρόωρα και τόσο αναπάντεχα έφυγε από κοντά μας προδομένος από την καρδιά του.

Για το δεύτερο "χαμένο" τής εκδρομής εκείνης δεν είμαι απολύτως βέβαιος. Αμυδρά στη μνήμη μου υπάρχει το πρόσωπο τού Δημήτρη. Αν δεν είναι έτσι τού ζητώ να με συγχωρέσει. Έτσι κι αλλιώς τα γεγονότα κι η εποχή έχουν σημασία κι όχι τα πρόσωπα.

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios