Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 3ος, ΤΕΥΧΟΣ 11, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1997 - Ιανουάριος 1998)

ΤΑ ΚΑΤΑ ΛΟΤΖΑΗ καμπάνα τού εσπερινού

του Γιώργου Β. Κεφάλα

Αυγερινός. Πιθανότατα, τα δυο σχολόπουλα δε συμφώνησαν ακριβοδίκαια για το ποιός θα πρωταγωνιστούσε σε τι. Τούτο προκύπτει γιατί ο πρώτος βοήθησε τον παπά να "περάσει τη λαμπάδα" κι αργότερα ιδού, πάλι ξεπροβάλει απ' τη μικρή πύλη τ' ιερού και πίσω του ο παπά-Βασίλης για την αρτοκλασία. Προχωρούν κι οι δύο στο κεντρικό σημείο, αριστερά απ' το δεσποτικό κατάντικρυ απ' το ιερό βήμα όπου τούς περίμενε το τραπεζάκι με τούς πέντε άρτους και το επίχρυσο κηροπήγιο πάνω στον τελευταίο.

Ο παπά-Βασίλης θυμιάζει και το πλήρωμα κλείνει ελαφρά το κεφάλι, κάνοντας το σημείο τού σταυρού. Γοργά ακολουθούν ύμνοι και ψαλμοί. Μετά το "Θεοτόκε, Παρθένε... " ακολουθεί το "Πλούσιοι εφτώχευσαν και επείνασαν... " Ο παπά-Βασίλης με τον πέμπτο άρτο στα χέρια κατευθύνεroι στο ιερό. Την ίδια στιγμή, ο Γιάννης ο Αυγερινός, γλιστρά συνωμοτικά απ' τη μικρή πύλη τού ιερού, με την πελώρια ζωγραφιά τού στρατηγού τών αγγέλων Μιχαήλ. Κρύβεται, σχεδόν, πίσω από τη μεγάλη κολώνα που βρίσκεται στο μέσον τού τέμπλου, αριστερά τής ωραίας πύλης. Το μικρό σχολόπουλο έχει αποφασίσει να τιμωρήσει τον Πέτρο γιατί τού στέρησε το ρόλο στα δρώμενα. Παραμονεύει με το πόδι απλωμένο για τρικλοποδιά. Ο άλλος σβήνει τη λαμπάδα και περνώντας μπροστά από τ' αριστερό ψαλτήρι, κατευθύνεroι στο πέρασμα πίσω απ' τη μεγάλη κολώνα. Καλή του τύχη βλέπει το Γιάννη, χωρίς αυτός να τον αντιληφθεί και τού κατεβάζει τη χοντρή άσπρη λαμπάδα στο κεφάλι. Ο Γιάννης τα χάνει. Το αχ!, ωχ! τού τελευrαίου πνίγεroι στις ψαλμωδίες τού Αντώνη τού Βουρνού, που πήρε τη σκυτάλη από δεξιό ψάλτη. Το εκκλησίασμα δεν πήρε μυρωδιά. Το... σκάνδαλο απεφεύχθη. Η  συνέχεια  θα  δοθεί  την  άλλη  μέρα  στο  διάλειμμα μακριά απ' τ'

αυστηρά βλέμματα τού δασκάλου και τών μεγάλων.

Η εσπερινή σαρακοστιανή δέηση είχε προχωρήσει σύμφωνα με το τυπικό και σειρά είχαν οι ύμνοι προς τη μητέρα τού Θεού που εμείς, ro παιδιά εκείνης τής εποχής, γνωρίζαμε με δύο λέξεις "Άσπιλε.." και "Και δός ημίν..". Η παράδοση τού τόπου μας ήθελε το πρώτο να το διαβάζουν οι μεγάλοι μαθητές ή εξωσχολικοί νέοι και το δεύτερο, που ταν συντομότερο, ro μικρά σχολόπουλα. 'Ετσι, τη μέρα 'κείνη το "Άσπιλε" θα διαβαζόroν από το Γιάννη τού Μανόλη (Χριστοφάκης), γι αυτό και 'κείνος πήρε τη θέση του αριστερά τής ωραίας πύλης, μπροστά από τη μεγάλη εικόνα τού μεγαλόχαρου. Το μικρό μανουάλι με το μοναδικό κερί ήroν στη θέση του σκορπώντας το λιγοστό του φως. Απλώνεται ησυxία. Ο Γιάννης αρχίζει μακρόσυρτo και μελωδικά, δίκην έμπειρου ψάλτη, την ανάγνωση τού "Άσπιλε...". Υποθέτω πως δεν ήταν καλά προετοιμασμένος, γιατί κάποιοι, που γνώριζαν από στήθους αυτούς τούς ύμνους, άρχισαν να μισοχαμογελούν. Ο Γιάννης όμως ακάθεκτος και λίγο πριν το τέλος τού ύμνου αντί τού "ης και τύχοιμι Δέσποινά μου... " αναφωνεί πάντα μελωδικά ένα "Εεεεχεις τύχη Δέσποινά μου". Αυτό ήroν η κορύφωση. 'Ενα υπόκωφο μισοπνιγμένο μαζικό γέλιο ακούστηκε. Ο επίδοξος ψάλτης εγκατέλειψε το ανάγνωσμα και σαστισμένος τράβηξε κατά την έξοδο τής εκκλησιάς ανήμπορος να καταλάβει. Στο μεταξύ ο δεξιός ψάλτης, Θανάσης Κεφάλας, προσπαθεί να καλύψει το χάσμα λέγοντας, "Κύρ' ελέησον, Κύρ' ελέησον, Κυρ' ελέησον". Πίσω αριστερά μου ο μπάρμπα -Γιώργης, ο Νοτάρος, σκύβει στο διπλανό του και εντελώς φλεγματικά τού ψιθυρίζει, "0 Θεός να μάς ελεήσει σήμερο".

Τις στιγμές που οι ψάλτες είχαν στα "χέρια τους" το τυπικό, ο παπά-Βασίλης αναπαυόταν στην πολύχρωμη  ψάθινη  πολυθρόνα

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios