Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 4ος, ΤΕΥΧΟΣ 13, Μάϊος - Ιούνιος - Ιούλιος 1998)

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ Τ' ΟΝΕΙΡΟ 

ο Αριούσιος

Μόνο εμείς τρέχουμε, τρέχουμε για να ζήσουμε τη χαρά τής επιστροφής μιαν ώρα αρχύτερα. Δεν είναι η μυστηριακή έλξη τού άγνωστου, που συναρπάζει σε άλλου είδους ταξίδια, εκείνη που κάνει την καρδιά μας να πάλλεται γοργότερα μέσα στα στήθια. Αυτό που τροφοδοτεί τούς παλμούς τής καρδιάς μας είναι, ότι από 'δω και 'μπρός κάθε τι είναι οικείο και φιλικό. Κάθε τι είναι σφιχτοδεμένο με χίλιες ιστορίες και αναμνήσεις. Εδώ, το συναίσθημα σπάζει σε χίλια κομμάτια, που εισχωρούν σ' όλα μας τα κύτταρα και τα συγκλονίζουν.

Αφήνουμε πίσω μας τη Νέα Ποταμιά. Απαράλλαχτη σιωπή κι εδώ. Η ακαταμάχητη επιθυμία μας να φτάσουμε στο ποθητό τέρμα υπερκαλύπτει κάθε άλλη σκέψη. Μόνο τ' αντικρινό μαύρο και γυμνό τοπίο, π' άφησε πίσω της ή προπέρσινη πυρκαγιά, προσθέτει κηλίδες λύπης στη χαρά μας.

Ο δρόμος κόβει στη μέση την ορθοπλαγιά τής Αμανής. Ελίσσεται παρακολουθώντας τη φυσική διαμόρφωση τών κορυφογραμμών. Μπροστά μας διακρίνονται τα λιγοστά φώτα απ' τα Χάλανδρα και αμέσως μετά απ' τα Αφροδίσια. Νέο κύμα αναμνήσεων μάς κατακλύζει. Νεανικοί πόθοι και σκιρτήματα, που γεννήθηκαν στα πανηγύρια τους, αναβιώνουν.

Το γεφύρι τού Πεντιά κι ο μεγάλος πεύκος στη στροφή, που κρύβει τον Εγρηγόρο, οριοθετούν το τελευταίο στάδιο πριν από το επιθυμητό τέρμα. Από ψηλά τα φώτα τού Εγρηγόρου φαντάζουν αναιμικά στο αχνοχάραμα. Από 'κει διακρίνεται καλά η εκκλησία του Χριστού. Ασυναίσθητα κάνουμε το σταυρό μας. Οι αναμνήσεις εδώ παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Από 'δώ και 'μπρός και η παραμικρή πέτρα, το πιο ασήμαντο δρομάκι, το πιο ταπεινό χορταράκι έχουν τη δική τους φωνή, το δικό τους κώδικα επικοινωνίας με τη ψυχή μας.

Περάσαμε πάνω απ' τον Εγρηγόρο. Στη στροφή τής Πατημένης σταματήσαμε.   Προσκυνήσαμε   στο   προσκυνητάρι.   Προσφιλή

πρόσωπα που χάθηκαν έρχονται στη μνήμη μας. 'Ενας κόμπος σφίγγει το λαιμό μας.

Η φύση πιο δυνατή απ' το συναίσθημα, μάς συνεπαίρνει. Αναπνέουμε άπληστα το δροσερό αεράκι τής Αμανής. Το αυγινό φως προσφέρει στα μάτια μας μια φανταστική πανδαισία χρωμάτων. Το πράσινο τής ανοιξιάτικης βλάστησης σφιχτοδεμένο με το ασήμι τών ελιών. Τα χρυσοκίτρινα λουλούδια στις κορυφές τών ανθισμένων σπάρτων, με τα λευκά, λιλά, μοβ, κόκκινα χρώματα τών αγριολούλουδων, συνθέτουν το φανταστικό χρωματικό χλοοτάπητα τής Κουρουνιώτικης χλωρίδας.

Ο ήλιος, που μόλις άρχισε να προβάλει πίσω μας, ξύπνησε τα μύρια άνθη τής άγριας φύσης. Αυτό το ξύπνημα μάς προσφέρει ανεπαvάληπτες οσφρητικές ηδονές. Απολαμβάνουμε αχόρταγα μια σττάνια ποικιλία οσμών.

Στο βοριά, ο απέραντος πόντος. Το γαλάζιο σ' όλες του τις αποχρώσεις. Από το βαθύ ιώδες, μέχρι το ανοιχτό ουρανί. Αυτό το απέραντο μπλε περιγράφει το χώρο και τον ταυτοποιεί. Το Αιγαίο στην πιο άγρια ομορφιά του.

Το κοινό σημείο συνάντησης, η γενέθλια γη, απέχει πια ενός τσιγάρου δρόμο. Βαδίζουμε -εποχούμενοι έστω- στο πανάρχαιο μονοπάτι του Οδυσσέα που μάς οδηγεί στις ρίζες μας. Σε λίγο θ' αγγίξουμε με τα χέρια μας τις πέτρες τής Κουρουνιώτικης γης. Αυτές τις πέτρες που βλασταίνουν, ανθίζουν και καρπίζουν, που αποτυπώνουν τη λύπη ή τη χαρά μας. Αυτές τις πέτρες, που θα μάς περιμένουν καρτερικά όλους να επιστρέψουμε από τις πολιτείες που μάς οδήγησε το παιδικό μας όνειρο.

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios