Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 4ος, ΤΕΥΧΟΣ 14, ’υγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 1998)

ΟΦΕΙΛΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣΕυθύνες και υποχρεώσεις για τη μουσική αλλοτρίωση των πανηγυριών μας

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

μουσική υπόσταση στο τρόπο ζωής μιας ευρύτερης περιοχής, τής Ιωνίας, πλούσιας σε μουσική παράδοση, επιτρέψαμε σήμερα σε κάποιους ανίδεους και ατάλαντους μουσικούς να μας διασκεδάζουν βομβαρδίζοντάς με "σουξεδάκια" τού τύπου "Μείνε μαζί μου έγκυος είμαι πολύ φερέγγυος" και δεν επαναστατούμε, δεν εξοργιζόμαστε. Αναλογιστείτε, φίλοι συνήλικοι, ότι το παραπάνω "άσμα" και άλλα παρόμοια ή και χειρότερα, που μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν - σε μένα προκαλούν μόνο οργή, ιδιαίτερα όταν τα ακούω στα πανηγύρια μας- αντικατέστησαν την "Εγγλεζίτσα", τον "Ποταμό", τη "Δασκάλα", την "Μπουρνοβαλιά" και πλήθος άλλων μουσικών κομψοτεχνημάτων, που ψυχαγώγησαν γενιές και γενιές. Τα παιδιά μας, αν συνεχιστεί αυτό το φαινόμενο, θα μεγαλώσουν με την εντύπωση ότι η παράδοσή μας είναι αυτά τα κακόηχα κατασκευάσματα τού καιρού μας. Ιδιαίτερα τα παιδιά που ζουν στο εξωτερικό καιδεν έχουν τις ευκαιρίες να ακούσουν και να μυηθούν στο μουσικό πλούτο τής παράδοσής μας. Η μεγαλύτερη, συνεπώς ευθύνη μας είναι έναντι τών παιδιών μας.

Θα αναρωτηθούν μερικοί τί μπορούμε να κάνουμε εμείς για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Oύτε μουσικοί μπορούμε να γίνουμε, ούτε να επιβάλλουμε τούς μουσικούς που υπηρετούν αυτό το είδος. Κι όμως, μπορούμε να επιβάλλουμε αυτό το είδος τής μουσικής. Πώς; Με την αποχή μας από γλέντια που υποβαθμίζουν την αισθητική και τον πολιτισμό μας. Η οικονομική αποτυχία -για τούς συλλόγους κυρίως- δεν αποτελεί άλλοθι για να συμμετέχουμε σ' αυτό το έγκλημα που γίνεται. Από τα χρήματα που ξοδεύουμε σε μια χοροεσπερίδα μόνο το 20%- 30% πηγαίνει στο Σύλλογο. Το υπόλοιπο 7Ο% - 80% το εισπράττουν οι μουσικοί και το καφενείο. ’θελά μας, λοιπόν, ενισχύουμε εκείνους

που κατ' εξοχήν θα 'πρεπε να αντιστρατευόμαστε. Αν θέλουμε, πράγματι, να καταγραφεί η αντίδρασή μας, χωρίς να αποτύχουν οικονομικά οι Σύλλογοι, μπορούμε να πάρουμε προσκλήσεις και να απόσχουμε από το γλέντι. Η αποχή μας αυτή θα βλάψει μόνο εκείνους που κάνουν ανεπανόρθωτο κακό στην παράδοσή μας. 'Οσοι συμμερίζονται αυτές τις απόψεις, όσοι πονούν για το κατάντημα τών πανηγυριών μας, όσοι αισθάνονται ευθύνες γι' αυτό που θα παραδώσουν στα παιδιά τους, ας το πράξουν. Είναι, πιστεύω, ο πλέον ανώδυνος τρόπος αντίδρασης.

Συγχωρέστε μου, φίλοι αναγνώστες, το επιθετικό ύφος τού άρθρου. Δεν το συνηθίζω άλλωστε. Η αγωνία μου, όμως, για τη μουσική μας παράδοση, που κινδυνεύει να χαθεί από τούς τόνους τα σκουπίδια που την κατακλύζουν, με κάνει να αγανακτώ. Αυτή την αγανάκτηση κατέγραψα εδώ, με την ελπίδα να βρεθούν κι άλλοι που συμμερίζονται αυτές τις απόψεις και σιγά-σιγά να αναπτυχθεί ένα πυρήνας αντίστασης στην ισοπέδωση που επιβάλλεται έξωθεν. Το οφείλουμε στα παιδιά μας.

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios