Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 4ος, ΤΕΥΧΟΣ 15, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1998 - Ιανουάριος 1999)

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΕΛΙΩΝ... 

της Ευγενίας Ι. Βορριά-Ασλανίδου

πέρασε από 'κει η Δέσποινα η Λιάπαινα. Πήγαινε στα "Μαντράκια". Ευκαιρία, είπα, να πάω και 'γω μαζί της, και ακολούθησα.

'Εκανα πολύ καλά. Αλλιώς δεν υπήρχε περίmωση να αναγνωρίσω τα χωράφια μας. 'Οχι τόσο επειδή περνούσε ο δρόμος από 'κει, αλλά επειδή είχαν γεμίσει αγκάθους και αγριόχορτα.

"Ποτήρι" τα είχε κάποτε ο πατέρας μου ...

'Εριξα μια ματιά γύρω. Δυο-τρία χωράφια ήταν πεντακάθαρα και περιποιημένα. Σαν τα κατοικημένα σπίτια αναμεσα στ' ακατοίκητα.

Τα ακατοίκητα περισσότερα, αλίμονο.

Άρχισα να μαζεύω, Τα αγκάθια μου τρυπούσανε τα χέρια αλλά ποιός το 'νιωθε ...

Κάθε ελιά που έμπαινε στο καλάθι ήταν και μια γλυκειά ανάμνηση.

Πόσο μικρά κι ασήμαντα μοιάζανε όλα τότε!

Από την "Πέρα πάντα" ακουγότανε φωνές. Που και που και κάποιο τραγούδι έφτανε στ' αυτιά μου.

Ακριβώς όπως τότε ...

Το μόνο που άλλαξε τώρα, τα αυτοκίνητα. Διάσπαρτα στους αγροτόδρομους. Αναγκαίο κακό!

Νωρίς το απόγευμα έβαλα το "τσιμεντόμπουρδο" στην πλάτη και πήρα το δρόμο τού γυρισμού. Τα χρόνια που πέρασαν άρχισα να τα ... νιώθω, καθώς ανέβαινα την ανηφόρα.

Γεράσαμε και δεν τον χαρήκαμε τούτο τον τόπο, που να πάρει ...

Ίσως γι αυτό τον αγαπούμε τόσο πολύ, θα 'λεγε κάποιος τρίτος.

'Ηταν ίσως οι γλυκύτερες κορμάδες που έφαγα ποτέ.

Τού χρόνου, υποσχέθηκα στον εαυτό μου, θα 'ρθω, νωρίς το Φθινόπωρο να καθαρίσω τα χωράφια μου -έστω μερικά από τα πιο καλά ελαιοχώραφα που μού 'δωσε ο πατέρας μου.

Δεν τόλμησα να τού υποσχεθώ εκείνο που ελπίζει -να ' ρθει ν' αράξει σε τούτο το λατρεμένο τόπο- από φόβο μήπως δεν καταφέρω να κρατήσω την υπόσχεσή μου.

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios