Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 4ος, ΤΕΥΧΟΣ 14, Αύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 1998)

 Ψάχνω τ' αστέρι του καλοκαιριού

Μέλλια

Τα κατάφεραν; Ίσως ναι! Στερήθηκαν, κουράστηκαν, τσαλαπατήθηκαν μες την σκληρότητα τής πόλης μα όλα αυτά τα εξασφάλισαν στα παιδιά τους. Ίσως πάλι αναπολώντας τη ζωή τους να διαπίστωσαν πως συμβιβάστηκαν. Πως μπορούσαν να κάνουν κι άλλες επιλογές.

Κι εμείς; Σ' εμάς κάτι λείπει. Κάτι που κρέμεται απ' τα χείλη όλων μας και κανείς δεν ξεστομίζει.

Ντυθήκαμε μ' ακριβά ρούχα και παπούτσια. Έχουμε μια αξιοπρεπή δουλειά κι ικανοποιητική αγοραστική δυνατότητα. Όμως μάς τρώει το άγχος και το στρες. Η αίσθηση πως ότι κι αν έχουμε δε μάς φτάνει. Κι ολοένα κυνηγάμε περισσότερα. Κι άλλες περιττές πολυτέλειες, δημιουργούμε καινούργιες εικονικές ανάγκες. Κι όταν μέσα σ' αυτή την παράνοια συνειδητοποιούμε πόσο μικρή ειν' η ζωή, νοσταλγούμε την απλότητα τού χωριού, την αμεσότητα τών σχέσεων, το ενδιαφέρον τού γείτονα μας.

Το χωριό κι οι συνήθειες του ρίζωσαν στην καρδιά μας. Όσα μάς έμαθαν οι γονείς μας, όσα μάς δίδαξαν οι γιαγιάδες μας. Όπως αγάπησαν τη ζωή. Με τις χαρές και τις αναποδιές της. Σ' αυτό το χωριό ζει ένα κομμάτι τού εαυτού μας, τού καλού μας εαυτού. Κι η θύμηση του μαλακώνει το άγχος και τις ανασφάλειες μας. Γιατί το ξέρουμε πως εκεί μένουν άνθρωποι δικοί μας που περιμένουν να γυρίσουμε, έστω τις καλοκαιρινές μέρες.

Το χωριό π' αγαπήσαμε. Το χωριό που μάς πόνεσε μ' επικρίσεις κι αποδοκιμασίες του. Το χωριό που απορρίψαμε κάποιες φορές τους άγραφους νόμους του για να τους κάνουμε Ευαγγέλιο μετά. Το χωριό είναι εκεί για να μάς αγκαλιάσει με την αγάπη του, να μάς κλείσει ξανά στη μικρή κοινωνία του, σα να μη φύγαμε ποτέ.

Εσύ δε θα μάθεις ποτέ πως προσπάθησα ν' απαλλαγώ απ' τον ίσκιο του. Να το προσπεράσω. Δεν τα κατάφερα. Η μικρή κοινωνία τού χωριού με καλούσε πίσω. Στην απλότητα της, στη σκληρότητα της,  στην  αλήθεια  της.  Τα παιδικά βιώματα δεν τα

'σβησε ο χρόνος, οι επιλογές μου δεν απαλλάχτηκαν απ' τα δεδομένα τού χωριού.

Δεν έσκυψες ν' ακούσεις, δεν έμαθες ποτέ όσα μου ψιθύρισε το μικρό αστέρι. Δεν ταξίδεψες στη φαντασία.

Η παιδική μας αγάπη είναι εκεί. Σεργιανάει ανέμελη στην Πατημένη, βρέχεται απ' το κύμα στ' Αγαλάτου, σερβίρει στο πανηγύρι τ' Αη-Γιαννιού. Μας γνέφει και μάς χαμογελάει από πέρα μακριά στις αναμνήσεις μας, για να μάς θυμίσει πώς κάποτε μπορούσαμε κι ονειρευόμασταν. Αφήνω τη σκέψη μου να γίνει ανοιξιάτικο αγέρι. Να χαϊδέψει τα οικεία πρόσωπα τού χωριού κι ύστερα να γλιστρήσει στ' ακροδάχτυλα σου και να σβήσει.

Μα εσύ δε θα το μάθεις ποτέ!!!

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios