Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 4ος, ΤΕΥΧΟΣ 16, Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος 1999)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥΟ δάσκαλος, ο αρχαιολόγος, ο άνθρωπος

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

ημπορούσαμε και κατωρθώσαμε να σπουδάσωμε. Δεν υπήρχε τότε το φτηνό βιβλίο που υπάρχει σήμερα. Είμεθα υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε χωρίς βιβλία. Τόσες μεγάλες δυσκολίες συναντούσαμε".

Αμέσως μετά την αποφοίτηση του από το Γυμνάσιο και για να καλύψει μέρος των οξύτατων αναγκών της οικογενείας του, αναγκάζεται να ναυτολογηθεί κατά διαστήματα ως ναύτης.

Τής παραδοσιακής, για τους χιώτες και ιδιαίτερα για τους Βρονταδούσρυς, ναυτικής τέχνης, υπερίσχυσε η αγάπη του για τη μάθηση. Νεαρό απόφοιτο τού Γυμνασίου το βρίσκουμε να υπηρετεί ως Κοινοτικός δημοδιδάσκαλος στο πλήρες διτάξιο Δημοτικό Σχολείο Κουρουνίων. Αναπλήρωσε τον επίσης Βρονταδούση Αντώνιο Λοίζο, ο οποίος στρατεύθηκε, τα σχολικά έτη 1921-22 και 1922-23.

Με τον ενθουσιασμό τού νεοδιόριστου προσέφερε τον καλύτερο εαυτό του για να μάθουν τα πρώτα γράμματα οι νεαροί βλαστοί των Κουρουνίων και τού Εγρηγόρου. Γνώριζε καλά ότι οι νεαροί μαθητές του είχαν παράλληλα με τα μαθήματα τους υποχρέωση να προσφέρουν στην οικογένεια τους και σκληρή αγροτική εργασία στα άγονα πλάγια τής Αμανής. Κι αυτός ο σκληρός αγώνας τον έκανε να εκτιμήσει την προσπάθεια για μάθηση τών μαθητών του και να δείχνει κατανόηση γιατί κάποιες φορές ήταν ελλιπώς προετοιμασμένοι στα μαθήματα τους.

Παρά το μικρό διάστημα που υπηρέτησε στο χωριό μας το αγάπησε, εκτίμησε τους ανθρώπους του και τον τίμιο μόχθο τους και με μερικούς απ' αυτούς συνδέθηκε με μακροχρόνια φιλία.

Πενήντα χρόνια αργότερα επανέρχεται στα χωριά τής Αμανής για να παραστεί, με άλλους συναδέλφους του εκπαιδευτικούς, στο μνημόσυνο τού Μόδεστου Δοντά, γαμβρού επ' αδελφή τού συναδέλφου του εκπαιδευτικού Δημητρίου Γρ Σπανού, στον Εγρηγόρο.  Ο  λόγος που εξεφώνησε ήταν πραγματικός ύμνος για τα χωριά τής Αμανής και ιδιαίτερα για τα Κουρούνια.

Ας δούμε τα συναισθήματα τών απομάχων δασκάλων τής Αμανής, καθώς επιστρέφουν στα χωριά που νέοι υπηρέτησαν, μέσα από τα λόγια του.

"Απόμαχοι διδάσκαλοι τών χωρίων τής Αμανής, η μνήμη μας, σαν όνειρο τού ονείρου, έπλεκε κατά την διάρκειαν τής αναβάσεως προς τον Εγρηγόρον, γλυκές και μισοσβησμένες εικόνες".

"Κάθε άλλο παρά λεωφορείον εχρησιμοποιούσαμεν τα μακρυνά εκείνα χρόνια. Από τα μαύρα μεσάνυκτα, αποστολικά, δι' άλλης συντομωτέρας οδού, η οποία από τον Αγιον Ισίδωρον Πιτυοΰ μετά τραχείαν ανηφοριάν διέσχιζε το ατελείωτον οροπέδιον του Φαρδιού Πηγαδιού, κατέβαινε προς την πηγήν τής Αχλάδας άφινεν αριστερά το μοναστήρι τής Ζαρτουλίδας, έφθανε στον Κουβαρά ανέβαινε πάλιν τα Γαβαθάκια την αρχήν των πεντορειών τής Αμανής από τους Μύλους εσκορπιζόμεθα καθένας προς το μοναδικό μονοπάτι τού κάθε χωριού τής Αμανής".

Και παρακάτω αναφέρεται στα Κουρούνια "ως το μάλλον προηγμένον και προοδευτικόν" από όλα τα χωριά τής Αμανής. Αναφέρεται διεξοδικά στον αριούσιο οίνο τής περιοχής και στην ασθένεια που κατέστρεψε τις αμπελοφυτείες.

Αναφερόμενος δε στους κατοίκους των Κουρουνίων λέει:

"Οι κάτοικοι των Κουρουνίων, πρέπει να ομολογηθή, χωρίς να θεωρηθή τούτο προσβολή προς τους άλλους κατοίκους τών χωρίων της Αμανής- ότι ξεχωρίζουν εις την πρόοδον και τον πολιτισμόν. Και τούτο οφείλεται εις την παράδοσιν, εις την έφεσίν των δια την πρόοδον και εις τον ζήλον των δια την Παιδείαν".

Και σε άλλο σημείο τής ομιλίας του λέει για τους Κουρουνιώτες "η φιλομουσία και η φιλομάθεια τών κατοίκων είναι παροιμιώδης".Και συμπληρώνει αλλού για την φιλοπονίαν και την εργατικότητα τους:

"...Γι'  αυτό  σήμερα  αισθανόμεθα   και  μίαν  θλίψιν  διότι  δεν

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios