Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 7ος, ΤΕΥΧΟΣ 27, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2001 - Ιανουάριος 2002)

ΙΧΝΗ ΧΡΟΝΙΚΩΝΟ δρόμος

του Γιώργου Β. Κεφάλα

Όπως σ' όλες τις εποχές, έτσι και τότε, ο εκσυγχρονισμός μέσα από έργα και ιδέες επέφερε έριδες.

Γνωστή είν' η αγάπη που τρέφουν οι άνθρωποι τών χωριών μας για τα χωράφια και τα δέντρα τους. Μ' αυτή τη λογική θέλησαν ο δρόμος να περάσει μακριά απ' τις καλλιεργημένες εκτάσεις, ψηλά στο βουνό, κι' όχι όπως είναι σήμερα μέσα ή κοντά στους οικισμούς. Αυτοί που στήριζαν τέτοιες ιδέες, κύρια οι προύχοντες των Κουρουνίων, πίεζαν, η χάραξη τού δρόμου να γίνει διακόσα μέτρα ψηλότερα από τον οικισμό τού Εγρηγόρου, ώστε να προσεγγίζει το όριο του ανεμόμυλου. Το σχέδιό τους ακόμα προέβλεπε, μέσω της περιοχής του Μύλου να συνεχισθεί η διάνοιξη πάνω από το Φτανάδο με κατεύθυνση τις περιοχές Τσικαλιά, Γριάς κι' ύστερα με γέφυρα να περάσει προς Νενητούρια. Σ' αυτά το σχέδια αντέδρασαν οι κάτοικοι τού Εγρηγόρου. Μάταια ο πρόεδρος της κοινότητας, Γιάννης Κοτσάτος (Φλάμης), προσπαθούσε να πείσει για το δίκαιο των Εγρηγοριανών. Στους πολυπληθέστερους Κουρουνιώτες δεν άρεσε οι αποφάσεις να προέρχονται πέρα απ' τα δικά τους τζάκια. Γι' αυτό και τούς μήνυσαν πως "η βάρκα δε μπορεί να τραβά το παπόρι". Το.....υπερωκεάνιο βέβαια ήταν τα Κουρούνια. Πέρασε κάποιο διάστημα έντασης μεταξύ τών ανθρώπων τών δύο οικισμών. Οι Κουρουνιώτες απέφυγαν να εργασθούν για λίγο. Τέλος, με τη βοήθεια ψύχραιμων φωνών και τη συνδρομή τού νομομηχανικού Σαλιάρη το έργο συνεχίσθηκε. Οι κάτοικοι τού Εγρηγόρου δικαιώθηκαν.

Σαν έφτασε ο δρόμος στον Εγρηγόρο, πλησίαζε κι' η ώρα τών Κουρουνιωτών, ρίχθηκαν όλοι στη δουλειά. Χρήματα όμως δεν υπήρχαν. Τούς δόθηκε υπόσχεση πως θα τα βρουν. Σε λίγο τον έφεραν στο Φτανάδο. Ήταν Απρίλης του 1955 σαν έγιναν τα εγκαίνια. Για το κομμάτι όμως απο Εγρηγόρο μέχρι Κουρούνια, κανείς  ποτέ   δραχμή   δεν   πήρε.   Ο  τότε   πρόεδρος   Γιάννης

Βουρνούς, μακαρίτης σήμερα, προσπάθησε. Ύποστηρίζεται, πως έστειλε γράμμα στον τότε βασιλιά, διεκδικώντας το λειψό μεροκάματο τών ανθρώπων. Αδικος κόπος. Σε κάποια επίσκεψή του ο τότε νομάρχης, με τρόπο απαράδεκτο τούς είπε: "αφού με παρακάμψατε δε θα πληρωθείτε ποτέ".

Πραγματικά, τούτος ο δρόμος σέρνει πίσω του μιαν ιστορία. Την έγραψαν οι κάτοικοι των χωριών μας. Οι πολλές στροφές κι' οι λιγοστές ευθείες είναι ποτισμένες με τίμιο ιδρώτα. Μάχη στην παγωνιά και στο λιοπύρι κυνηγώντας τ' όνειρο. Κάποτε όμως ήρθε η ώρα του. Εκπληρώθηκε. Η υλοποίηση τού δρόμου όμως, θα σηματοδοτήσει κάτι πικρό κι' ίσως-ίσως, σφοδρά ειρωνικό. Αυτοί που πάλαιψαν να τον ανοίξουν, λίγο καιρό μετά, τον ίδιο δρόμο πήραν ωσάν μεταναστευτικά πουλιά. Τούτος ο δρόμος τούς οδήγησε στις στράτες της ξενιτειάς. Σύμπτωση; Ίσως.

Στην προσπάθειά μου ν' αναφερθώ σ' αυτό το σύντομο ιστορικό τού επαρχιακού μας δρόμου, που απετέλεσε κ' εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο έργο υποδομής στα μέρη μας, συγκέντρωσα πληροφορίες από τον αείμνηστο πια, δάσκαλο και συγγραφέα Δημήτρη Γρ. Σπανό και τούς Γιάννη Κοτσάτο (Φλάμη), Νικόλα Ζαννή, Γρηγόρη Κ. Σπανό και Βασίλη Κεφάλα. Θερμές ευχαριστίες σ' όλους. Θαρρώ, πως κι' άλλοι πολλά θάχουν να πουν γιαυτό το έργο, ίσως απόψεις διαφορετικές. Δικό μου πάντως μέλημα μοναχικό ήταν να μην αφήσω, ο χρόνος να το σβήσει.

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios