Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 7ος, ΤΕΥΧΟΣ 29, Μάϊος - Ιούνιος - Ιούλιος 2002)

ΦΥΣΗ ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ

Ο Αριούσιος

Η πεζοπορία μας στο δρόμο που ξεκινά απο τη στροφή του Νιαμονίτη ήταν αποφασισμένη από την Αθήνα. Η άφιξη μας στο χωριό κι οι ετοιμασίες στο σπίτι ανέστειλαν για λίγο την πραγματοποίηση της.

Μεγάλη Τρίτη. Η φύση ανοιξιάτικη σ' όλη της τη μεγαλοπρέπεια, ο ήλιος καλοκαιρινός και η διάθεση μας ανάλογη. Μετά την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία αποφασίζουμε επιτέλους να την απολαύσουμε από κοντά. Παίρνουμε τα μπαστούνια μας, καπέλα και ξεκινάμε.

Δε χρειάστηκε να βγούμε πολύ έξω από το χωριό για να μας μαγέψει η παρθένα φύση της Αμανής. Σε κάθε στροφή, σε κάθε χαντάκι, σε κάθε τράφο ξεπροβάλλουν αμέτρητα χρωματιστά αγριολούλουδα. Αλλά επιβλητικά και μεγαλόπρεπα, κι άλλα ταπεινά και διακριτικά προβάλουν τα πολύχρωμα κεφαλάκια τους για να δείξουν σε μας, τα ξιπασμένα δίποδα, πόσο απλός και όμορφος είναι ο κόσμος. Πόσες άγνωΟΊες μυστικές χαρές μπορεί να σου προσφέρει ένα μικρό αδύναμο λουλούδι, πού σε πείσμα των καιρών προβάλλει το αναιμικό του κεφαλάκι στην άκρη του δρόμου χωρίς να ενοχλεί κανένα και χωρίς να ζητά τίποτα από κανένα. Αυτά τ' αδύναμα αγριολούλουδα, καρπός της ζωο-δότρας γης, ήρθαν για να προσφέρουν στο σύντομο βίο τους μόνο ομορφιά στη γκρίζα τη ζωή μας. Και τέτοιες ομορφάδες την Άνοιξη έχει η Αμανή χιλιάδες.

Το δροσερό βοριαδάκι γεμίζει τα νεφόπληκτα πνευμόνια μας, αναζωογονεί την καρδιά μας. Που και που κάποιο τρομαγμένο μικρόπουλο φτερουγίζει μακριά μας. Πάνω και κάτω απ' το δρόμο τα χωράφια είναι στρωμένα με παχύ πολύχρωμο χαλί σε πράσινο φόντο. Τα πρώτα ερπετά έχουν ήδη κάνει την εμφάνιση τους. Σαύρες μικρές και μεγάλες τρέχουν να κρυφτούν στο πέρασμα μας. Η οικονομία της ανοιξιάτικης φύσης ολοκληρώνεται.

Αφουγκραζόμαστε μονάχα τους ήχους της φύσης. Κανένας μηχανοκίνητος «ρύπος» δεν διακόπτει την απόλυτη γαλήνη μας.

Ακόμη και τα αεροπλάνα που πετούν στο διεθνή εναέριο διάδρομο του Αιγαίου είναι τόσο ψηλά που τη μέρα περνούν απαρατήρητα.

Στη στροφή της Λυγαριάς ξανοίγεται απέραντος ο ορίζοντας μπροστά μας. Το Αιγαίο ακουμπά το υγρό κορμί του στα πόδια της Αμανής κι απλώνεται στο βάθος όσο βλέπει το μάτι σου. Αριστερά μας η ολόμαυρη ράχη των Ψαρών βιγλίζει το νησί μας και στο βάθος μόλις διακρίνεται η γειτόνισσα μας Μυτιλήνη.

Καθόμαστε κάτω από τον ίσκιο της αιωνόβιας κουκουναριάς να ξαποστάσουμε. Στο βάθος της χαράδρας, κάτω απ' τα βαθύσκιωτα πλατάνια, ακούγεται το συνεχές μουρμουρητό του Κουρουνιώτικου ποταμού. Οι πολλές βροχές του χειμώνα και τα χιόνια, κράτησαν ζωντανό το «λόγο» του μέχρι το Μάη για να μας το χαρίσει, αντιπροσφορά στη ανοιξιάτικη επίσκεψη μας στη γενέθλια γη.

Χρυσοκίτρινες τούφες, οι κορυφές των ανθισμένων σπάρτων, ανάμεσα στο ασημοπράσινο της ελιάς, στολίζουν διάσπαρτα την απέναντι πλαγιά. Μικρά κι απέριττα τα εκκλησάκια της Πάνω Παναγιάς, του Αγιου Προκοπίου και της Αγιας Ματρώνας, δεσπόζουν ακοίμητοι φρουροί και προστάτες το καθένα στη βουνοκορφή του.

Ο ήλιος μεσουράνησε. Η ώρα του μεσημεριανού γεύματος πλησιάζει. Ξεκινήσαμε για τη επιστροφή. Ο δρόμος τώρα είναι ανηφορικός κι ο ήλιος καίει αλύπητα.. Ο ιδρώτας αυλακώνει τα πρόσωπα μας. Απολαμβάνουμε την φύση σιωπηλοί. Δεν τολμούμε να σπάσουμε με λόγια την γαλήνη της. Μια γλυκεία κούραση καταλαμβάνει τα κορμιά μας. Το μεσημεριανό λιτό, νηστίσιμο γεύμα, μας φάνηκε εξαιρετικό. Ήρθε να συμπληρώσει με την απλότητα και τη νοστιμιά του το βαθύ αίσθημα αγαλλίασης που μας είχε προσφέρει η Πασχαλινή φύση.


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios