Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 7ος, ΤΕΥΧΟΣ 32, Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος 2003)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΡΟΜΟΥ 

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

"Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά ήταν μια λέξη μοναχά ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά"

Στο άκουσμα τής πανέμορφης μπαλάντας (απόσπασμα από τούς στίχους τού Λευτέρη Παπαδόπουλου προτάσσουμε στο κείμενο) τού αλησμόνητου Μάνου Λοίζου, που αναφέρεται σε ένα δρόμο τής Αθήνας στα σκληρά και δύσκολα χρόνια τής κατοχής, η σκέψη μας μεταφέρεται στην ιστορία ενός άλλου δρόμου στο χωριό μας. Τού δρόμου τού Κάτω Χωριού.

Οι Κουρουνιώτες και Εγρηγοριανοί έχουμε κληρονομήσει μια ιδιαίτερη ευαισθησία από τούς προγόνους μας για τούς δημόσιους και κοινοτικούς δρόμους. Ας μη λησμονούμε ότι στα μέσα τής δεκαετίας τού '50 πλήθος συγχωριανών μας δούλεψαν με την αξίνα και το φτυάρι για ένα κομμάτι ψωμί, στην κυριολεξία, για να φέρουν τον επαρχιακό δρόμο τής Αμανής μέχρι τα χωριά μας. Και δεν είναι λίγες οι εργατώρες που διέθεσαν για να ανοίξουν ή να συντηρήσουν πολλά χιλιόμετρα αγροτικών μονοπατιών στην αγροτική τους περιφέρεια.

Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας τού αυτοκινητόδρομου και την άφιξη τών πρώτων λεωφορείων, που έκαναν δρομολόγιο στα χωριά μας (τών λεωφορείων τού Καράβολα και τού Τσικαλά), οι Κουρουνιώτες αναζήτησαν τρόπους, ώστε τα αυτοκίνητα να προσεγγίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα σπίτια τού χωριού. Η χάραξη, όμως, και η κατασκευή δρόμων μέσα στους οικισμούς προσέκρουε πάντα στο μεγάλο και ανυπέρβλητο εμπόδιο τού κόστους κατασκευής. Κόστος, που ούτε η πολιτεία το κάλυπτε, ούτε τα πενιχρά βαλάντια τών συγχωριανών μας μπορούσαν να αντέξουν Υπήρχαν, εξ άλλου, πολλές και δυσεπίλυτες, για την εποχή εκείνη, τεχνικές δυσκολίες. Δυσκολίες, που προκύmουν από την φυσική θέση τών χωριών μας.

Τα χρόνια πέρασαν, τα χωριά μας μαράζωσαν πληθυσμιακά, η ιδέα όμως για την κατασκευή δρόμων μέσα  στους  οικισμούς δεν

μαράζωσε. Αντίθετα όσο λιγόστευαν οι κάτοικοί τους τόσο πιο επιτακτική προβαλλόταν η ανάγκη κατασκευής τους. 'Ετσι στα μέσα τής δεκαετίας τού '80 πραγματοποιήθηκε η κατασκευή τού πρώτου δρόμου μέσα στο χωριό. Εκείνου τού δρόμου που ξεκινά από το Χιονάδο, αγκαλιάζει τα σπίτια τής «Πέρα Πάντας» και αναστρέφεται στο λαγκάδι τού Τσούβαλου όπου και τερματίζει.

Η κατασκευή τού δρόμου αυτού, παρά τα μύρια όσα προβλήματά του και παρά τον μέγιστο βαθμό επικινδυνότητάς του, έδωσε πραγματική ανάσα ανακούφισης στα σπίτια τής Νοτιοδυτικής πλευράς τού χωριού. Δεν είναι άλλωστε, τυχαίο ότι ανακαινίζονται περισσότερο τα σπίτια εκείνης τής πλευράς σε σύγκριση με τα σπίτια τού υπόλοιπου οικισμού.

Η κατασκευή και η λειτουργία τού δρόμου αυτού κατέδειξε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αναγκαιότητα κατασκευής και άλλων τέτοιων δρόμων στους οικισμούς τών χωριών μας. Και ενώ θα περίμενε κανείς να δει να γίνονται και άλλοι τέτοιοι δρόμοι, όχι μόνο δεν έγιναν, αλλά ούτε η προέκταση τού υπάρχοντος δρόμου δεν πραγματοποιήθηκε. Γιατί ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε ο δρόμος αυτός να φτάσει μέχρι τα «Παλιάμπελα». Στις εκκλήσεις και πολλές φορές τις παρακλήσεις, τών τότε κοινοτικών αρχόντων, για συντήρηση και επέκταση του, η πολιτεία έδειξε παροιμιώδη αδιαφορία.

Οι Κουρουνιώτες έχουν δείξει την αγάπη τους για το χωριό τους. Και την αγάπη τους αυτή την έχουν κάνει πράξη πολλές φορές. 'Εχουν δείξει ακόμη ότι εμφορούνται από προοδευτικές ιδέες, που όσο τολμηρές και ακατόρθωτες κι αν φαντάζουν έχουν τη δύναμη και την αξιοσύνη να τις πραγματοποιούν. Τώρα γιατί ο δρόμος τού Κάτω Χωριού, σχεδόν για είκοσι χρόνια, δεν μπορεί να  ολοκληρωθεί,  είναι  απορίας  άξιο.  Τα έργα που ομορφαίνουν


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios