Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 7ος, ΤΕΥΧΟΣ 27, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2001 - Ιανουάριος 2002)

Αστραφτερά λαμπιόνια κι ασήμαντες πεντάρες 

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

με την ηλικία τους. Σ' όποιον έπεφτε το νόμισμα ήταν ο τυχερός της χρονιάς. Βγάζαμε όμως, κι άλλα συμπεράσματα από το τορνέσι. Αν ήταν γεμάτο με ψωμί λέγαμε ότι η χρονιά θα πάει καλά και θα 'χουμε πλούσια σοδειά. Αν ήταν άδειο περιμέναμε κακό χρόνο.»

«Μετά το φαγητό επηέναμε να χαιρετήσουμε τους Βασίληδες και τις Βασιλικές. Δεν είχαν, βέβαια, πλούσια κεράσματα, μα είχαν πλούσια καρδιά. Σ' όλα τα σπίτια όμως, εύρισκες φοινίκια, κουραμπιέδες και ξεροτήγανα».

Η συζήτηση μας για τις συνήθειες στα χωριά μας τις μέρες των γιορτών θα κλείσει με τα Φώτα.

«Πριν τα Φώτα καθαρίζαμε πολύ καλά τα σπίτια για να λάμπουν σαν έρτει ο παπάς να τ' αγιάσει. Την παραμονή των Φώτων κάναμε όλοι αυστηρή νηστεία. Το πρωί επηαίναμε στην εκκλησιά, στο μικρό Αγιασμό. Στο τέλος παίρναμε στο σπίτι τον Αγιασμό για να ραντίσουμε σπίτια, κατώγια και ζωντανά. Ακόμα και στα χωράφια ράντιζαν μερικοί, για να 'χουν καλή σοδειά. Παίρναμε και φως, ν' ανάψουμε το καντήλι μας και το κρατούσαμε για τρεις μέρες.»

«Την ημέρα των Φώτων πίναμε όλοι Αγιασμό κι ύστερα επηαίναμε στα σπίτια και περιμέναμε τον παπά να μας αγιάσει. Εγύριζε σ' όλα τα σπίτια του χωριού».

Τα φώτα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, τρεμοπαίζουν. Σαν θελκτικές σειρήνες με καλούν να μ' επαναφέρουν στο σήμερα. Με καλούν στον εικοστό πρώτο αιώνα. Στην εποχή του αστραφτερού περιτυλίγματος και του κενού περιεχομένου. Το ντουλαπάκι του χτες κλείνει, κρατώντας στο βάθος του μια νοσταλγία που δε λέει να σβήσει...


Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Παντελή Δ. Κατσαρού, που πρόσφατα έφυγε από κοντά μας. Με την απώλεια του η μικρή μας κοινωνία έχασε μια αστείρευτη πηγή πηγαίου χιούμορ που διασκέδασε γενιές και γενιές συγχωριανών μας.

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios