Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 7ος, ΤΕΥΧΟΣ 29, Μάϊος - Ιούνιος - Ιούλιος 2002)

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΥΜΑ 

του Γιώργου Β. Κεφάλα

Σ' αυτό το σημείο μείναμε μέχρι τις 15 Αυγούστου. Εκείνη την ημέρα άκουσα από ένα τρανζίστορ που είχα, πως ο Μαύρος που ήταν υπουργός εξωτερικών, γύριζε στην Ελλάδα. Ωχ!, λέω, δεν τα βρήκανε. Πράγματι το άλλο πρωί, κοντά στις επτά, πλάκωσαν και πάλι τ' αεροπλάνα. Μετά από λίγο μας κτύπησε το πυροβολικό κι' ύστερα τ' άρματα, Αυτή ήταν η αρχή του δεύτερου γύρου. Εκείνη τη μέρα ένα παιδί, Χιώτης στην καταγωγή, νομίζω το λέγανε Σημίτη, έφαγε μια οβίδα στη κοιλιά εκεί κοντά μου.

Τη δεύτερη μέρα του δεύτερου γύρου μας είπαν να μην πυροβολούμε γιατί θα 'ρχόντουσαν οι Τούρκοι να πάρουν τους νεκρούς τους. Οι σκοτωμένοι Τούρκοι ήταv πολλοί και γέμισαν κάμποσα φορτηγά. Απ' ότι άκουσα οι δικές μας απώλειες ήταν γύρω στους διακόσους. Από τη διμοιρία μας είχαμε γύρω στους πέντε νεκρούς που πέσανε κύρια από όλμους.

Φτάσαμε στην τρίτη μέρα του δεύτερου γύρου. Οι Τούρκοι είχαν πάρει αυτά που θέλανε. Τους βλέπαμε ότι συγκεντρώνανε δυνάμεις στην περιοχή μας για να μας εξουδετερώσουν. Αυτοί είχαν αεροπορία, πυροβολικό, άρματα. Εμείς μόνο ντουφέκια. Έπρεπε να οπισθοχωρήσουμε από το ύψωμα που βρισκόμαστε. Ύστερα να κατεβούμε στην πεδιάδα και μετά ν' ανέβουμε σ' ένα άλλο ύψωμα για να σωθούμε. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να μας βαράνε και οι στρατιώτες του Ο.Η.Ε.

Θυμάμαι πήγαινα μπροστά μέσα από κάτι πλαγιές και πίσω μου ακολουθούσαν άλλοι πέντε. Σαν φτάσαμε στην πεδιάδα παντού υπήρχαν πτώματα στρατιωτών της ΕΛ.ΔΥ.Κ., που τους είχε θερίσει το τούρκικο πυροβολικό. Τρέχοντας μέσα στην πεδιάδα σκάγανε όλμοι δεξιά κι' αριστερά. Λίγο πριν φτάσουμε στο ύψωμα για να σωθούμε, περάσαμε από κάποιο σημείο που υπήρχε δρόμος και πριν τον πόλεμο φαίνεται πως έκαναν έργα γιατί υπήρχαν σωροί από άμμο. Δίνω μια βουτιά και πέφτω στην άμμο. Με το που πέφτω σκάνε δυο όλμοι. Το μόνο που πρόφτασα να πω ήταν «Παναγιά μου», γιατί κατάλαβα πως με  χτύπησαν.  Πράγματι,  τα  θραύσματα

με πήραν στο πίσω μέρος του κεφαλιού και μου 'καψαν το δέρμα. Με είχαν πάρει ξυστά στο κεφάλι. Είχα χτυπηθεί επίσης στην δεξιά ωμοπλάτη και στο δεξί μου πόδι. Σίγουρα αν δεν είχα προφτάσει να πέσω θα μου είχε κόψει το κεφάλι.

Προσεχτικά γύρισα να δω τι απέγιναν οι άλλοι που ακολουθούσαν. Τότε αισθάνθηκα φρίκη. Κοντά μου κείτονταν κάποιος Πολυζώης που είχε το στόμα και τα μάτια του ανοιχτά. Ποιο πέρα δυο άλλοι. Ήταν όλοι νεκροί. Φαίνεται πως τους είχαν πάρει τ' αέρια απ' την έκρηξη. Ύστερα είδα δυο άλλους. Ο ένας ούρλιαζε και παραμιλούσε. Ο άλλος είχε φάει ένα θραύσμα στον ώμο, αλλά στάθηκε τυχερός. Αυτός φορούσε την παλάσκα με τις σφαίρες και την έφαγε πάνω κει. Τότε έβγαλε την παλάσκα και την πέταξε γιατί είχε πάρει φωτιά. Οι σφαίρες άρχισαν να σκάνε. Επειδή δεν ήξερα σε πια κατεύθυνση φεύγαν τα βλήματα από την παλάσκα, τράβηξα το πτώμα του Πολυζώη και το 'βαλα μπροστά μου για να καλυφθώ. Οι δύο άλλοι μόλις συνήλθαν φύγανε.

Έμεινα μόνος. Σε λίγο άρχιζε να μουδιάζει το πόδι και η πλάτη μου. Οι Τούρκοι ήταν πια πολύ κοντά. Κάποια στιγμή πέρασε ένας κουμπάρος. Κουμπάρους λέγαμε τους Κύπριους. Αυτός είχε ένα παγούρι. Του ζήτησα να πιω. Μου πετάει το παγούρι μα ήταν το νερό ζεστό. Το λαρύγγι μου ήταν κατάξερο. Αισθάνθηκα πως έπρεπε να φύγω. Άρχισα να έρπω με το ένα χέρι και το ένα πόδι. Ήμουν γεμάτος αίματα. Έπρεπε να αντέξω για να καλυφθώ.

Είκοσι περίπου μέτρα πριν φτάσω στο σημείο που ήθελα, σηκώθηκα όρθιος. Εκεί κοντά φαινόταν ένα κτίριο που 'μοιαζε σαν εργοστάσιο. Κάποιοι Κύπριοι πολίτες με είδανε και έβαλαν τις φωνές. Μου φωνάζανε επειδή είχα σηκωθεί όρθιος. Ήρθαν τότε δυο, να 'ναι καλά, με σήκωσαν και με πήγαν στο πίσω μέρος του κτιρίου. Θυμάμαι πως διψούσα πολύ. Βλέπω κάποια βρύση και σέρνομαι για να πιω. Τότε οι Κύπριοι μου φωνάζανε πως δεν πρέπει να πιω νερό. Σε εκείνο το σημείο είδα μαζεμένους πολλούς τραυματίες. Υπήρχαν πολλοί  που  ήταν  καμένοι,  άλλοι  με  κομμένα πόδια ή χέρια. Ήταν

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios