Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 8ος, ΤΕΥΧΟΣ 34, Αυγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2003)

ΑΓΡΟΤΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙΕλπίδα για το ζωντάνεμα του τόπου

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, με την απομείωση τού αγροτικού πληθυσμού στα χωριά μας, η καλλιέργεια τής αγροτικής γης έχει μια συνεχή φθίνουσα πορεία. Εξαίρεση, στη γενική αυτή εγκατάλειψη, αποτελούν τα χωράφια που προσεγγίζουν τούς αγροτικούς δρόμους. Είναι ουσιαστικά τα μόνα που στοιχειωδώς καλλιεργούνται. Αντίθετα όσα είναι μακριά από τους αγροτικούς δρόμους έχουν χερσώσει και τείνουν να μετατραπούν σε δάση. Σήμερα, που η μετακίνηση ανθρώπων και προϊόντων έπαψε να γίνεται με ζώα (μουλάρια και γαϊδούρια) και τα τρακτέρ και τα σκαπτικά μηχανήματα έχουν αντικαταστήσει τα παραδοσιακά ζευγάρια με το Ησιόδειο άρωτρο, όσα χωράφια δεν έχουν πρόσβαση σε αγροτικούς δρόμους μοιραία είναι καταδικασμένα. Αν, λοιπόν, επιθυμούμε να τα σώσουμε θα 'πρεπε, όχι να εμποδίζουμε να περάσει ο δρόμος απ' αυτά, αλλά να πιέζουμε για να συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Γιατί είναι βέβαιο πια, ότι τα πιο προνομιούχα αγροτικά κτήματα είναι εκείνα στα οποία ο αγροτικός δρόμος έχει περάσει από μέσα.

Η επιθυμία μας, τέλος, να αναπτύξουμε τον αγροτικό περιπατητικό τουρισμό (με όσα οφέλη μπορεί να αποφέρει αυτό στα μέρη μας) δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ύπαρξη δρόμων που να οδηγούν τούς περιπατητές-τουρίστες στην παρθένα φύση τού τόπου μας. Πόσοι από μάς, τούς Κουρουνιώτες τής διασποράς, γνωρίζαμε την άγρια και παρθένα ομορφιά τού ποταμού μας πριν να χαραχθεί ο παραποτάμιος δρόμος; Και πόσα τμήματά του δεν μπορούμε να τα απολαύσουμε γιατί είναι αδύνατη η πρόσβασή τους λόγω ελλείψεως δρόμου;

Είναι γνωστή, φίλοι συμπατριώτες, η θέση που έχει διατυπωθεί για τη διάνοιξη τού επαρχιακού δρόμου. Ότι δηλαδή ο δρόμος αυτός άνοιξε διάπλατα την πόρτα στούς νέους Αμανίτες για να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Η διάνοιξη σήμερα και η συντήρηση   τών  αγροτικών   δρόμων   στην περιφέρειά   μας

μπορεί να γίνει μιά άλλη πόρτα που θα φέρει και θα κρατήσει νέους Αμανίτες στον τόπο τους. Και όσοι αντιστρατεύονται στην κατασκευή αγροτικών δρόμων, άθελά τους, κλείνουν την πόρτα τής επιστροφής στα χωριά μας.

Με οδηγό αυτές τις σκέψεις οφείλει η πολιτεία (και όταν λέμε πολιτεία εννοούμε όλους τούς κρατικούς φορείς Περιφέρεια, Νομαρχία, Δήμο), να αναλάβει μια καθολική εκστρατεία για να καλύψει με αγροτικούς δρόμους την περιφέρεια τής Αμανής. Στόχος να μη μείνει κανένα χωράφι που να απέχει πάνω 200-300 μέτρα από αγροτικό δρόμο. Γιατί είναι βέβαιο πως αν οι αγροτικοί δρόμοι γινόντουσαν πριν από τριάντα χρόνια τα χωριά μας δεν θα ερημώνονταν και η μοίρα τού τόπου μας θα ήταν ασφαλώς καλύτερη

Αφορμή, φίλοι αναγνώστες, για την κατάθεση αυτών τών σκέψεων, στάθηκε η εκ βαθέων και με πόνο ψυχής εξομολόγηση ενός συγχωριανού μας σε μέλος τής συντακτικής ομάδας τού "Αυλόγυρου". Ενός συγχωριανού μας απ' αυτούς, τούς λίγους, που τα τελευταία χρόνια εγκατέλειψαν το "κλεινόν άστυ" και με όσες δυνάμεις διαθέτουν προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους.

Ο συγκεκριμένος συγχωριανός μας, λοιπόν, μάς κατέθεσε το παράπονό του για εκείνους τούς συγχωριανούς μας τής διασποράς που χρόνια έχουν εγκαταλείψει τα χωράφια τους (πολλοί απ' αυτούς δεν τα έχουν καλλιεργήσει ποτέ, αφού έφυγαν απ' τα χωριά μας πολύ μικροί, ούτε ξέρουν καν που βρίσκονται) και θυμούνται πως έχουν περιουσία στα Κουρούνια ή τον Εγρηγόρο μόνο αν τύχει να περάσει νέος αγροτικός δρόμος από κανένα τους χωράφι. Και τότε προβάλουν ανυπέρβλητα εμπόδια στην κατασκευή τους σαν να εξαρτάτο το εισόδημά τους μόνο απ' αυτά τα χωράφια. Κατανοούμε τις αντιρρήσεις τών παλαιοτέρων συγχωριανών μας, που αντιδρούσαν στην κατασκευή   αγροτικών    δρόμων,   όταν   αυτοί   επρόκειτο   να

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios