Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 8ος, ΤΕΥΧΟΣ 36, Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος 2004)

ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ, Η ΑΛΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ 

του Πέτρου Ι. Μοσχούρη

Λίγο πριν την είσοδο τού σπιτιού, σε μια εσοχή τής ξερολιθιάς που οριοθετούσε το δρόμο μπροστά από το σπίτι, είχαν τοποθετήσει το καζάνι που έβραζαν νερό για τις ανάγκες τού σπιτιού. Στον πάτο τού καζανιού, είχαν μείνει από προηγούμενη χρήση πέντε δέκα δάκτυλα νερό, όχι παραπάνω. Ο μικρός έπαιζε εκεί στην είσοδο τού σπιτιού. Κάποια στιγμή ανακάλυψε την ύπαρξη τού καζανιού. Η παιδική περιέργεια τον οδήγησε να σκαρφαλώσει στις πέτρες τής παροστιάς, πάνω στις οποίες στηρίζονταν το καζάνι. Τέντωσε το μικρό κορμάκι του, πιάστηκε από τα χείλη τού καζανιού και κοίταξε μέσα. Στο ήρεμο υγρό στοιχείο που κάλυπτε τον πάτο του, αντικατοπτρίστηκε το προσωπάκι του. Ο μικρός είδε εκεί μέσα ένα παιδί να τον κοιτάζει εξεταστικά. Τεντώθηκε κι άλλο, έγειρε το κορμάκι του μπροστά για να συναντηθεί με τον "άλλον". Αυτή πρέπει να 'ταν η μοιραία κίνηση. Το βάρος ανισομοιράστηκε, πήγε το πολύ μπροστά, παρέσυρε το σώμα τού παιδιού, που 'γειρε μπροστά και σφηνώθηκε στο μικρό καζάνι. Το προσωπάκι του χώθηκε μέσα στο νερό!… Ούτε ν' αναπνεύσει μπορούσε, ούτε να κλάψει ούτε να φωνάξει.

Η γιαγιά του, αν και πέρασε μπροστά από το καζάνι δεν αντιλήφθηκε το παιδί. Είχε την ατυχία να τής λείπει το δεξί της μάτι. Αυτό που έβλεπε προς το μέρος τού καζανιού!

Στην απελπισία της πήγε στ' αλετρουβειό. Μπας κι ο μικρός από μόνος του πήρε το δρόμο να βρει τον πατέρα του που δούλευε εκεί. Μόλις ο Κωστής πληροφορήθηκε την εξαφάνισή του, τον έζωσαν μαύρα φίδια. Μια αδιόρατη διαίσθηση τον έκανε να σκεφτεί και να εξομολογηθεί τη σκέψη του στους άλλους.

-Να δεις που ο μικρός θα 'πεσε στο καζάνι!

Σαν αστραπή έτρεξε στο σπίτι! Τράβηξε το άψυχο κορμάκι τού μικρού του γιου από το καζάνι, όταν ήταν πλέον πολύ αργά. Κάθε προσπάθεια να τον ξαναφέρουν στη ζωή ήταν ανώφελη.

Όλο το χωριό έκλαψε την τραγική απώλεια τού μικρού Γιάννη. Έκλαψε κι η θεία Ελπίδα με την αδελφή της Καλλιόπη. Η κάθαρση τών ρούχων, που γίνονταν τόσο κοντά στο τραγικό γεγονός, δεν μπόρεσε να ξεπλύνει και τον αβάσταχτο πόνο τών γονιών του. Ούτε η αλουσιά μήτε άλλο λευκαντικό, κατόρθωσε να εξαγνίσει τις τύψεις και τη δυστυχία τους. Μονάχα ο χρόνος, γιατρός αλάθευτος, έγινε σιγά-σιγά το γιατρικό στις πληγές τους.

Όσο για το μικρό Γιαννάκη ταξίδεψε στα ουράνια για να συναντήσει τον "άλλο" στον πάτο τού καζανιού.

Η βρύση του ποταμού

Η βρύση του ποταμού

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios