Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 9ος, ΤΕΥΧΟΣ 40, Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος 2005)

ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΜΕΤΡΑ ΓΗΣ 

του Βασίλη Ι. Ζαννή

ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΟΣ ΕΛΞΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΕΝΙΕΣ ΠΟΥ Θ' ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ

Τα πρώτα χρόνια η έλξη προς τον τόπο που μάς γέννησε ήταν οι παιδικές αναμνήσεις τα έθιμα, τα τοπία, οι παιδικοί φίλοι που είχαν μείνει πίσω. Μα πάνω απ' όλα ήταν η καρδιά τής μάνας και τού πατέρα που περίμεναν να μοιραστούν μαζί μας και να χαρούν το λιγοστό χρόνο που κλέβαμε να τούς επισκεφτούμε και να περάσουμε κοντά τους.

Κάποτε αυτοί έφυγαν και όταν σταμάτησε η καρδιά τους να χτυπά, προσωρινά ξεριζώθηκε και η δική μας η καρδιά και νομίσαμε ότι αποκοπήκαμε οριστικά από τον τόπο μας. Όμως ο χρόνος πέρασε και ο πόνος για τον χαμό των γονιών μας μεταμορφώθηκε σε ωραίες αναμνήσεις και ιστορίες που τις λέγαμε στις συνάξεις μας και γελούσαμε, σαν να ήταν και αυτοί ξανά μέρος τής συντροφιάς μας. Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε το χωριό μας, το κέντρο βάρους και οι σκέψεις μάς μετατοπίζεται από το πατρικό μας σπίτι στα βορεινά του Αϊ Γιάννη. Τα μνήματα τών γονιών έχουν γίνει το νέο σημείο αναφοράς και πόλος έλξης που μάς τραβά πίσω στον τόπο που μάς γέννησε.

Και όταν τα παιδιά μας μεγάλωσαν και θέλησαν να γνωρίσουν τις ρίζες τους, οι τάφοι τών προγόνων τους με μια λιτή επιγραφή σε μια μαρμάρινη πλάκα ήταν αυτό που έμεινε και θα μείνει για πάντα στη μνήμη τους.

Σκέψεις πολλών παραμένει ότι ίσως μια μέρα και εμείς θα θέλαμε να κάνουμε την τελευταία μας κατοικία, εκεί, στον τόπο των προγόνων μας, αν περισσέψουν λίγα μέτρα γης που θα μπορούσε να μάς φιλοξενήσει.

Γιατί λοιπόν όλες αυτές οι σκέψεις ;

Από καιρό γίνεται μια συζήτηση για τη στενότητα του χώρου τού νεκροταφείου τού χωριού και την ανάγκη να δοθεί λύση που ικανοποιεί πρακτικά αλλά κυρίως συναισθηματικά το σύνολο τών Κουρουνιωτών που βρίσκονται σε όλα τα μέρη τής γης και είναι στενά δεμένοι με τον τόπο τους.

Αναδρομή στην μακριά πολιτιστική μας ιστορία δείχνει ότι τα μνήματα τών προγόνων και οι επιτύμβιες πλάκες και τα αγάλματα που τούς συνοδεύουν είναι τα διαχρονικά ιστορικά στοιχεία που έμειναν πίσω και μάς θυμίζουν τον πολιτισμό και την προέλευσή μας. Επιγραφές με ονόματα απλών και επιφανών πολιτών έχουν διασωθεί για χρόνια και κοσμούν τα μουσεία και τούς αρχαιολογικούς μας χώρους.

Δια μέσου τών αιώνων τόσο σε περιόδους ακμής όσο και σε περιόδους κακουχιών, τα μνήματα τών προγόνων δεν ήταν περιττό βάρος, αλλά πολύτιμα μνημεία που διέσωζαν τη μνήμη και απέδιδαν φόρο τιμής σ' αυτούς που έφευγαν. Και όταν οι πρόγονοί μας έφυγαν διωγμένοι από τον τόπο τους, ήταν τα κοκάλα των προγόνων τους που έπαιρναν μαζί τους για να μην τα βεβηλώσει ο κατακτητής.

Κάποιος θα μπορούσε να απαντήσει ότι οι συγκρίσεις αυτές είναι εξωπραγματικές για ένα μικρό χωριό σαν τα Κουρούνια που οι ανάγκες, η πραγματικότητα και οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές.

Για ποια Κουρούνια όμως συζητάμε; Μιλάμε για τα Κουρούνια τού 1822 που οι κατακτητές έσφαξαν εν ψυχρώ το 95% τών κατοίκων; Ή μήπως μιλάμε για τα Κουρούνια τών προπαπούδων μας που η παιδική θνησιμότητα ήταν 50-70%; Μάλλον θα είναι λογικότερο να μιλάμε για τα Κουρούνια του 21ου αιώνα με τα ανακαινισμένα σπίτια, τους δρόμους, τ' αυτοκίνητα, το τηλέφωνο, τον ηλεκτρισμό, το μουσείο που μάς κάνει περήφανους. Τα Κουρούνια που τα λιγοστά παιδιά που παρέμειναν συναγωνίζονται επί ίσοις όροις και μπαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Εξ ίσου λογικό θα ήταν να μιλάμε για τα Κουρούνια τής Αθήνας, τής Αμερικής, τής Αυστραλίας, τού Καναδά και απανταχού τού κόσμου που φιλοξενεί Κουρουνιώτες, που     έκαναν    πολιτιστικούς    συλλόγους,     έφτιαξαν     σπίτια,


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios