Αυλόγυρος

(ΧΡΟΝΟΣ 9ος, ΤΕΥΧΟΣ 38, Aύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2004)

 Τσοπανάκος ήμουνα, κατσικάκια ...έχανα

του Ισίδωρου Π. Κατσαρού

καμιά τριανταριά κατσίκια. Το παιχνίδι είχε χαθεί νωρίς γιατί δεν ήξερα ούτε πόσα ζωντανά είχα παραλάβει, άρα ούτε πόσα έπρεπε να επιστρέψω!!! Δυστυχώς, δεν φρόντισα να συστηθούμε κατά την αναχώρηση και τώρα πια ήταν αργά για συστάσεις!!! Ανεβαίνοντας τον ποταμό έβλεπα κατσίκια αριστερά και δεξιά στις πλαγιές τού βουνού σε μικρές και μεγάλες ομάδες, αλλά σε πολύ μεγάλη απόσταση από τα τελευταία που ήταν δίπλα μου.Είχα αρχίσει να έχω αμφιβολίες αν αυτά ήταν τα δικά μου ή ξένα, αφού μετά από μια ώρα δρόμο δεν ήξερα πού ακριβώς βρισκόμουν. Φέρνοντας, μάλιστα, στο μυαλό μου συμβουλές τού τύπου: "πρόσεχε μη σου μπερδευτούν με του Κατό" δεν άργησε να έρθει ο πανικός. Η έφεσή μου στον πετροπόλεμο, σε συνδυασμό με τις φωνές και τα σφυρίγματα, με βοήθησαν μετά από αρκετή ώρα να βγάλω τα κατσίκια από τον ποταμό και να τα γυρίσω όλα από τη μια πλευρά τού βουνού.

Τα πρώτα σημάδια τής κούρασης έκαναν την εμφάνισή τους. Τα χέρια και τα πόδια μου με πονούσαν. Ο ώμος μου είχε πληγιάσει από το βάρος τού τουρβά που με έχει φορτώσει το "Μαράκι". Για πρώτη φορά ανοίγω το φορτίο μου για να πιω λίγο νερό και να πάρω μιαν ανάσα. Η οπτική επαφή με τα κατσίκια έχει χαθεί από ώρα. Και μετά το μικρό διάστημα που κάθισα για να ξαποστάσω, χάθηκε και η ακουστική επαφή μου μαζί τους.

Μετά το μικρό …"τάιμ-άουτ" ξεκινάει δεύτερος γύρος εντονότερος και σε μεγαλύτερη διάρκεια από τον πρώτο. Το αποτέλεσμα ήταν να έχω καταφέρει να συγκεντρώσω καμιά εκατοστή ζώα σε ένα ξέφωτο. Τα βλέπω, τα ξαναβλέπω αλλά μού φαίνονται πολύ λίγα. Ακολουθεί τρίτος γύρος. Αρχίζω να ψάχνω στις φυλλωσιές, όπου βρίσκω μικρές ξεκομμένες ομάδες ζώων και τις εντάσσω στο κοπάδι που βόσκει στο ξέφωτο.

Η μέρα μου αναλώνεται στο κυνηγητό σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσω το κοπάδι συγκεντρωμένο. Κάποια στιγμή  διαπιστώνω  ότι  ανάμεσα  στις  κατσίκες υπάρχει και ένας

τράγος με τον οποίο δεν είχαμε συστηθεί κατά την αναχώρηση και ο οποίος ευθύνεται για την διάσπαση τού κοπαδιού. Εδώ και ώρα έχω διαπιστώσει ότι ο εν λόγω … κύριος, προς ίδιον όφελος, κυνηγάει τις κατσίκες και μού τις αποκόβει από τα υπόλοιπα μέλη τής ομάδας. Από την στιγμή αυτή λοιπόν αρχίζει ένα άγριο κυνηγητό με τον "κύριο", που δεν εννοεί να συμμορφωθεί με τούς κανόνες τού παιχνιδιού. Ο πετροπόλεμος που ακολουθεί έφερε τις σχέσεις μας σε οριακό σημείο. Όταν κατάφερνα να τον πλησιάσω έπαιρνε θέση επίθεσης. Στεκόταν στα πίσω πόδια, έδινε κλίση στο κεφάλι με τα τεράστια κέρατα να τα κουνάει απειλητικά πότε αριστερά και πότε δεξιά έπεφτε με δύναμη και σούβλιζε ότι έβρισκε μπροστά του. Τελικά, αντί να τον κυνηγάω εγώ, σε μια προσπάθεια επανένταξής του στο κοπάδι, μόλις τον πλησίαζα έκανε σαν ταύρος εν υαλοπωλείο, σε σημείο που πολλές φορές προκειμένου να γλιτώσω σκαρφάλωνα σε όποιο δένδρο έβρισκα μπροστά μου.

Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει με το να ασχολούμαι με τον εν λόγω "κύριο", το σίγουρο είναι ότι έχω χάσει τελείως την επαφή μου με τις … "κυρίες" τής παρέας. Το ρολόι στις μέρες μας ήταν είδος πολυτελείας. Ο ήλιος από ώρα είναι κρυμμένος πίσω από ένα κατάλευκο σύννεφο. Αναζητώ σημάδια στον ουρανό για την επιστροφή μου. Φέρνω στο μυαλό μου ακούσματα από τούς μεγάλους όπως, "ο ήλιος εξεποτάμισε", "ο ήλιος έφτασε στου Κουρεμένου". Σημάδια επιστροφής, αναχώρησης , αλλά πού ήλιος; Ψάχνω τον στόχο μου εδώ και ώρα, την Παναγία την Δέσποινα, αλλά πουθενά. Σύννεφα τόσο χαμηλά δεν έχει. Νιώθω μόνος. Τα πάντα γύρω μου άγνωστα. Ο πανικός άρχιζει να με κυριεύει, μάλλον πρέπει να επιστρέψω, σκέφτηκα, και γρήγορα. Οι κυρίες χαμένες από ώρα , ο κύριος στο βάθος με καλή και μεγάλη συντροφιά και εγώ πάνω στο δένδρο να ψάχνω σημάδια στον ουρανό και στην γη.

Το  μίνι    συμβούλιο    που    ακολούθησε    απεφάνθη:   "άμεση

Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios