Ευχαριστίες προς τους ανθρώπους που δημιούργησαν το "Εκκλησιαστικό Μουσείο"
στα Κουρούνια και στους κατοίκους του χωριού.


Η μορφή του ξετυλίγεται εμπρός μου να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει μέσα σε σύννεφα καπνού απ' τα τσιγάρα του. Ευκίνητος, γεμάτος φαντασία, ένας θησαυρός ευαισθησίας, ζωντανός ίσαμε τη στερνή του στιγμή. Σε ό,τι έφτιαχνε μετάγγιζε την ψυχή του με μοναδική ικανότητα. Η καλοσύνη, ο ακέραιος χαρακτήρας και το έργο του, είναι τα πράγματα που τον χαρακτηρίζουν και που άφησε πίσω του φεύγοντας για άλλους κόσμους. Είναι το προνόμιο του καλλιτέχνη: δίνει το είναι του, δίνει την αλήθεια της καρδιάς του, το φως της ψυχής του. Το νιώθεις βλέποντας τα έργα του.

Το Μουσείο αυτό αποτελεί τιμή για έναν καλλιτέχνη που έζησε στο νησί της Χίου και δημιούργησε σε όλες τις εκκλησίες του νησιού έργα ασύγκριτα σε μέγεθος και ομορφιά.

Η Χίος αποτελούσε τη δεύτερη πατρίδα του και τη λάτρευε στην κυριολεξία.

Φτωχά τα λόγια και οι ευχαριστίες μπροστά σ' αυτούς που δημιούργησαν αυτό το Μουσείο, αλλά και στους κατοίκους του χωριού. Το προσκύνημα από τα παιδιά του καλλιτέχνη και τα εγγόνια του, θα είναι από' δω και πέρα μια οφειλή στο χωριό και το χώρο αυτόν. Τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου.

Ο γυρισμός στη Χώρα ήταν σιωπηλός… άφησα μέρος του εαυτού μου πίσω, τη σιωπή της ψυχής.

Βροχή καταρρακτώδης μας περίμενε μέχρι τη Βολισσό. Μια στάση για να μας δείξει ο ιερέας τις τοιχογραφίες του Γ. Παναγιωτάκη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Υποσχεθήκαμε να επισκεφθούμε ξανά τη Βολισσό και να φωτογραφίσουμε το έργο του και στις άλλες εκκλησίες.

Η συνέχεια της επιστροφής έγινε με δυσκολία, αφού πυκνό χιόνι μας περίμενε αργότερα. Είναι δυνατόν; Κι όμως, όλα ντυμένα στ' άσπρα! Δυσκολία στις στροφές και τις αναβάσεις… Ήταν μια μέρα αντάμωσης με την πατρίδα μου πολύ ξεχωριστή. Ήταν μια μέρα που ένιωσα κι άκουσα την ομορφιά να κραυγάζει ανάμεσα από τα βουνά.

19 Φεβρουαρίου του 2001. Κάτια Παναγιωτάκη - Κολέφα


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios