Κείμενα, άρθρα, δημοσιεύσεις, ντοκουμένταΤα πανηγύρια

Αναδημοσίευση απο το βιβλίο του συγχωριανού μας Μιχάλη Κεφάλα Όσα Θυμάμαι (ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΑ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΗΘΟΓΡΑΦΙΚΑ - ΠΡΟΣΩΠΑ)

 

Στη Χίο ήτο νερουλάς το επάγγελμά του. 'Ηταν πεθερός του Νικόλαου Σιταρά και γιός του Μιχάλη Μαυρόκολου από την Πισπιλούντα. Στη Χίο ήτο ο καλύτερός μου φίλος και μου έλεγεν την ιστορία αυτή που και εγώ καλά θυμάμαι.

Όπως προαναφέρω, ο καβγάς άναψε από τις πιστολιές και επειδή ο ίδιος δεν ήθελε να παραδώσει το πιστόλι του. Την ώρα του καβγά εφώναζε δυνατά ο γέρο Ζαννής "βρε μάινα είναι ντροπή μας μέσα στο χωριό μας να δέρνουμε τους ξένους και φίλους μας κοντοχωριανούς" και εν τω μεταξύ τους έγνεφε κρυφά κουνώντας το κεφάλι του, "βρε δώστε όσο μπορείτε." Μακαρίτης πλέον ο Νικολάκης και άκακος άνθρωπος, πολύ φιλότιμος άντρας. Μέσα στο σπίτι μου στη Χίο μου επανέλαβε όλο αυτό το ιστορικό. Εκείνο όμως που ιδιαιτέρως μου επανέλαβε και μου είπε εντόνως ήτον: "βρε Μιχάλη, που να 'ξερα ότι θα γινόμαστε συμπεθέροι με αυτόν που εξ αιτίας του έφαγα το περισσότερο ξύλο τότε." Και ήτο ο παππούς του γαμπρού του Νικολάου Σιταρά. Και μου εξιστόρηοε όλο το γεγονός και την αιτία του.

’λλο ένα τέτοιο γεγονός θυμάμαι και στον Εγρηγόρο, εορτή του Σωτήρος 6 Αυγούστου, που ουνέβη ακριβώς το ίδιο. Γεγονότα πολύ βάρβαρα που πρέπει να τα χρησιμοποιούμε για παράδειγμα ώστε να μην επαναλαμβάνονται από τους μεταγενέστερούς μας στο μέλλον.

Τα καζάνια που ψήνεται το φαγητό του πανηγυριού

Η περιφορά της εικόνας του ’η Γιάννη
Πίνακας επιλογής άρθρου

© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios